View of the beach near Ifaty – Madagascar.

Silver waves & Vezo pirogue near Ifaty – Madagascar.

Sapphire washing near Ilakaka – Madagascar.

View of Antananarivo – Madagascar.

Vezo fisherman mending net near Ifaty – Madagascar.

Photography: Frank Janssens
More on my Flickr Photostream

Europese touroperators laten hun Madagaskar seizoen steevast beginnen rond 1 mei. Met als gevolg dat de meeste reizigers pas eind mei op het grote, rode eiland arriveren. Dit is niet zo verwonderlijk. In februari is er nog steeds kans op een cycloon terwijl maart – weliswaar het einde van de regentijd – nog wel erg nat kan zijn. Toch is het jammer, die late start. Als ik foto’s publiceer die in het voorjaar zijn gemaakt, hoor ik vaak van eerdere Madagaskar bezoekers: ‘Wauw, zo groen! Zo hebben wij het nooit gezien, alles was bruin toen wij er waren.’

Omdat ik zelf graag in het voorjaar door Madagaskar reis, omdat ik het rode eiland wil tonen aan bezoekers uit de Lage Landen als het frisgroen is, omdat de toerismesector in het land het verdient dat het seizoen wat eerder van start gaat, omdat het er zeer rustig is EN omdat het paasvakantie is, organiseert MADAFOCUS de eerste twee weken van april 2013 een begeleide rondreis door het oosten en het zuiden van Madagaskar. Dat buitje laat op de middag neem ik er alleszins met veel plezier bij!

DAG 1 – zaterdag 30 maart 2013 – Antananarivo
Vandaag of morgen word je op de luchthaven van Antananarivo verwacht. Een transfer brengt je naar een comfortabel hotel in de stad.

DAG 2 – zondag 31 maart 2013 – Antananarivo
Vandaag is de laatste dag dat je verwacht wordt op de luchthaven van Antananarivo. Een transfer brengt je naar een comfortabel hotel in de stad. Diegene die er al zijn kunnen vandaag de stad bezoeken.

DAG 3 – maandag 1 april 2013 – Andasibe (oosten)
Na een goede nachtrust en ontbijt vertrekken we voor een vier uur durende rit in onze bus naar Andasibe in het oosten van het land. Het daar gelegen park Andasibe – Mantadia (beter bekend als Périnet) is de habitat van de grootste der lemuren: de Indri Indri. Vanavond staat er een avondwandeling op het programma waarbij je kans maakt om de nacht actieve dieren als muislemuur, kameleon, gekko en boomkikker te spotten. We overnachten twee nachten in houten chaletjes aan de rand van het woud.

DAG 4 – dinsdag 2 april 2013 – Andasibe
De hele ochtend wandelen we onder begeleiding van een gids door het park. De Indri Indri gaan we vast zien, maar ook maken we kans op bamboe lemuren, bruine lemuren en de grootste der kameleons: de Parsons kameleon. Na de lunch rijden we naar het Vakona domein waarop een eiland een opvangoord voor lemuren is gehuisvest. Hier kunnen we de eerder gespotte dieren heel goed fotograferen. We zien de bruine en de zwart-witte ruffed lemuur alsook de dansende sifaka. Op hetzelfde domein is een voormalige krokodillenfarm. In het meer zitten nog tientallen van deze voorhistorische monsters.

DAG 5 – woensdag 3 april 2013 – Antsirabe (zuiden)
Een rit van ongeveer zes uur (met de nodige stops) brengt ons over de Route National 7 naar Antsirabe. Dit lieflijke stadje is de hoofdplaats van de pousse pousse, een felgekleurde riksja die door mensenkracht getrokken wordt. Enkele historisch koloniale gebouwen maken van dit plaatsje een aangename plek om te stoppen onderweg naar het zuiden. We verblijven twee nachten in een guesthouse dat deel uitmaakt van een stichting die ouderloze kinderen en alleenstaande moeders in Madagaskar helpt.

DAG 6 – donderdag 4 april 2013 – Antsirabe
Na het ontbijt trekken we naar een twintig kilometer verderop gelegen kratermeer. Nadat we dit verkend hebben, springen we op onze mountainbikes om een prachtige fietstocht te maken doorheen het authentieke hinterland. Deze tocht zal je nog lang bijblijven vanwege de ongedwongen ontmoetingen met de plattelandsbewoners die met plezier voor de lens van je camera willen poseren. ‘s Middags is er nog voldoende tijd om Antsirabe te bezoeken.

DAG 7 – vrijdag 5 april 2013 – Ranomafana
In de loop van de ochtend rijden we in een vijftal uur naar het Ranomafana Nationaal Park. Vanavond of morgenavond kan er een avondwandeling gemaakt worden om ook hier de nacht actieve dieren te spotten. We slapen twee nachten in houten chaletjes op de oever van een rivier.

DAG 8 – zaterdag 6 april 2013 – Ranomafana
Het park van Ranomafana kreeg wereldwijde bekendheid in de jaren tachtig toen er een nieuwe lemurensoort werd ontdekt: de gouden bamboelemuur. De hele voormiddag trekken we er op uit om deze en andere lemuren te spotten in het park. Uiteraard onder begeleiding van een bekwame gids. ’s Middags kan je genieten van een warmwaterbad in het nabijgelegen kuuroord.

DAG 9 – zondag 7 april 2013 – Ambalavao
Een vier uur durende rit brengt ons tot in Ambalavao. Dit plaatsje met een hoog Hans-en-Grietje gehalte is een zaligheid om doorheen te kuieren. Bij een lokaal project waar op ambachtelijke wijze sierpapier gemaakt wordt, kan je een kijkje in de keuken nemen. We overnachten in een eenvoudig maar sfeervol hotelletje dat kreunt onder de bougainville.

DAG 10 – maandag 8 april 2013 – Isalo
Onderweg naar Isalo stoppen we om het kleine parkje d’Anja te bezoeken. Een kort tochtje brengt je al snel bij een kolonie ringstaartmaki’s, misschien wel de meest bekende van alle lemuren. We logeren twee nachten in een hotel met zwembad in het plaatsje Ranohira.

DAG 11 – dinsdag 9 april 2013 – Isalo
Kenners zijn er het over eens: Isalo is het mooiste park van het zuiden. Vandaag gaan we er de hele dag op uit om onder begeleiding van een gids dit park met zijn watervallen, natuurlijke zwembaden en avontuurlijke kloven te verkennen. In het midden van de wildernis krijgen we een barbecue lunch voorgeschoteld terwijl ringstaartmaki’s en roodhoofdlemuren in het struikgewas om ons heen spelen.

DAG 12 – woensdag 10 april 2013 – Ifaty
De Route National brengt ons tot in Tulear vanwaar we via een zanderige kustweg tot in het badplaatsje Ifaty rijden. We verblijven hier twee nachten in een luxueus hotel op het strand.

DAG 13 – donderdag 11 april 2013 – Ifaty
Snorkelen, zeilen, zonnebaden of een wandeling door het spiny forest: een stekelig prikkelbos dat onder meer kruikvormige apenbroodbomen herbergt. Uiteraard is dit ook de plek waar je heerlijk kan bijkomen van het zuidelijke avontuur.

DAG 14 – vrijdag 12 april 2013 – Antananarivo
Een binnenlandse vlucht brengt ons in een dik uur terug naar de hoofdstad waar we overnachten in het hotel dat we nog kennen van de eerste dag. ’s Middags kan de stad verkend worden. Veel bedrijvigheid op de Avenue de la Liberté en de markten er omheen. Vanavond is de eerste mogelijkheid om je internationale vlucht huiswaarts te nemen.

DAG 15 – zaterdag 13 april 2013 – Antananarivo
Gisteravond of vandaag kan je je internationale vlucht huiswaarts nemen.

INFO!
- Dit is een door Frank Janssens begeleide groepsreis. Minimum 8 – maximum 18 deelnemers.
- Alleenreizende deelnemers worden automatisch ingedeeld op een kamer met twee bedden met een medereiziger van hetzelfde geslacht. Indien je een single kamer wenst, betaal je een toeslag van 350 €.
- Indien je op de hoogte wenst te blijven van de status van de reis (aantal actuele deelnemers en vertrek garantie) bezoek dan af en toe deze pagina. Hier bij INFO! vind je de updates.

PRIJS

Inbegrepen:
- Alle transport zoals transfers, bus en binnenlandse vlucht.
- Alle accommodatie inclusief ontbijt zoals vermeld in de reisbeschrijving hierboven.
- Avondwandeling Andasibe.
- Entree park en gids in Andasibe.
- Entree Vakona domein Andasibe.
- Lac Tritriva excursie met gids in Antsirabe.
- Avondwandeling in Ranomafana.
- Entree en gids in Ranomafana.
- Entree en gids in Parc d’Anja.
- Entree en gids in Isalo.
- Lunch tijdens wandeling in Isalo.
- Reisbegeleider Frank Janssens.

Niet inbegrepen:
- Internationale vlucht.
- Alle maaltijden behalve de ontbijten en een lunch in Isalo.
- Persoonlijke uitgaven.
- Souvenirs.
- Entrees en gidsen van parken die niet in de reisbeschrijving worden vermeld.
- Excursies die niet in de reisbeschrijving worden vermeld.
- Fooien.

Prijs voor één persoon: 1280 €

BOEKEN
Je kan deze reis boeken door middel van het sturen van een e-mail met daarin de vermelding dat je akkoord gaat met ons voorstel en dat je de reis wenst te boeken. Daarnaast is het belangrijk dat alle gegevens zoals naam, adres, woonplaats, telefoonnummer, e-mailadres, geboortedatum, aantal deelnemers, aankomst- en vertrekdata zo volledig mogelijk zijn. Daarna ontvang je van ons een boekingsbevestiging. Indien je meer informatie over deze reis wenst, aarzel niet ons vrijblijvend te contacteren.

Voor deze reis heb je een goede conditie nodig alsook een behoorlijke dosis flexibiliteit en incasseringsvermogen. Dit is geen doordeweekse vakantie, maar een heuse expeditie.

Dag 1 – 28 februari 2013 – Addis Abeba
Vandaag of morgen word je verwacht op de luchthaven van Addis Abeba. Een transfer brengt je naar het hotel in de stad.

Dag 2 – 1 maart 2013 – Addis Abeba
Vandaag is de laatste dag dat je wordt verwacht op de luchthaven van Addis Abeba. Een transfer brengt je naar het hotel in de stad. Diegenen die er al zijn kunnen mee op een toer doorheen de stad. We bezoeken onder andere het Nationaal Museum (waar Lucy zich bevindt, het wereldberoemde skelet van een homonoïde, dat maar liefst 3,5 miljoen jaar oud is) en het Etnologisch Museum.

Dag 3 – 2 maart 2013 – Awash
Een vier uur durende rit brengt je met onze terreinwagens tot in Awash. Na de lunch bezoeken we Awash National Park. Het park staat bekend om zijn gemsbokken en zebra’s. De eerste Afar herders kom je vast ook tegen in en om het park. De Awash rivier snijdt doorheen het park en is het leefgebied van nijlpaarden en krokodillen.

DANAKIL DEPRESSIE DAG 4 – DAG 9
De laaglanden van de Danakil of Afar Depressie zijn erg onderhevig aan hitte en droogte. Het regent er vrijwel nooit. De Awash rivier, die noordoost waards door de Afar regio stroomt, zorgt voor een smalle groene strook met flora en fauna. Hierdoor is het ook mogelijk voor de nomadische Afar stam om er te overleven. Ongeveer 130 Km voor de Rode Zee eindigt de Awash rivier in een ketting van zoutmeren, waar het water sneller verdampt dan dat het geleverd wordt. Bijna 1200 vierkante kilometer van het gebied is bedekt met zout waardoor het mijnen ervan nog steeds de belangrijkste bron van inkomsten is voor de Afar.

De Danakil Depressie is eigenlijk een halfwoestijn. De aan extreme droogte aangepaste vegetatie bestaat voornamelijk uit kleine bomen, struiken en grassen. Op bepaalde plaatsen is het mogelijk zebra’s, gazellen, gemsbokken en struisvogels te spotten. Naar het schijnt is de regio ook het laatste leefgebied van de met uitsterven bedreigde Afrikaanse wilde ezel. Naast de wereldberoemde Lucy, een 3,5 miljoen jaar oud skelet van een homonoïde die er in de jaren 70 werd gevonden, worden er om de haverklap fossielen van andere homonoïden en uitgestorven zoogdieren opgegraven.

De Danakil Depressie is de laagste plaats in Afrika en ideaal voor echt avontuur.

Het is de meest afgelegen, laagste en heetste regio van de Grote Afrikaanse Slenk. De Dallol vulkaan geeft de bezoeker de kans om de eerste symptomen van de vorming van een nieuwe oceaanvloer te observeren. Ten zuiden van de vulkaan wordt de korst door de Afar mensen in rechthoekige zoutplaten gesneden. Daarna transporteren ze het naar de vergelegen hooglanden met behulp van eindeloos lange kameelkaravanen. De zoutvalleien ten zuiden van Dallol zijn een van de meest impressionante geologische fenomenen in het gebied. Zoutpilaren in verschillende kleuren geven je het gevoel op een andere planeet te zijn. Een ander prachtig natuurfenomeen is Erta Ale, een actieve schildvulkaan. Het is de meest actieve vulkaan in Ethiopië. Erta Ale is 613 m hoog, met een lavameer op de top.

Het Afar volk dat in de regio woont is een Islamitische nomadenstam. Naast het mijnen en transporteren van zout zijn het kamelen- en veehouders. Hun mobiele dorpen bestaan uit kleine, cirkelvormige hutten.

Dag 4 – 3 maart 2013 – Semerra
Reisdag over een strakke asfaltweg tot in Semerra, de administratieve hoofdstad van de Afar regio. Onderweg houd je vaak halt om het veranderend landschap te observeren. In Semerra krijg je je permits voor de Danakil.

Dag 5 – 4 maart 2013 – Afderra
Einddoel voor vandaag is Afderra, een regio die bekend staat voor zijn zoutwinning. Je bezoekt de plaats waar het zout wordt geoogst en op trucks met bestemming Addis Abeba wordt geladen. Je kampeert één nacht aan de oever van het meer.

Dag 6 – 5 maart 2013 – Erta Ale
Na de spectaculaire rit naar Erta Ale bestijg je onze kamelen en trekt ermee naar de 9 Km verderop liggende kraterrand. Het is de meest actieve vulkaan in Ethiopië. Erta Ale is 613 m hoog, met een lavameer op de top. Je kampeert ter plaatse. Als het donker is, word je getrakteerd op de fantastische kleuren van de kolkende lava.

Dag 7 – 6 maart 2013 – Ahmed Ela
’s Ochtends keer je terug naar de voet van de vulkaan waar de auto’s staan. Via Dodum rij je (alweer een uiterst spectaculaire rit) naar Ahmed Ela waar je je tent opslaat.

Dag 8 – 7 maart 2013 – Ahmed Ela – bezoek Dallol
Vanuit Ahmed Ela rij je naar Dallol om er de kleurrijke vulkanische actie te bewonderen. Daarna rij je verder naar het meer van Ase Ale waar je de zoutwinning en de kameelkaravanen bezoekt.

Dag 9 – 8 maart 2013 – Wukro
Vandaag verlaat je de Danakil Depressie. Via Bere Ale rij je naar Wukro. Je overnacht er in een comfortabel hotel.

TIGRAY

Dag 10 – 9 maart 2013 – Hawzien
Onderweg naar Hawzien bezoek je een eerste uit de rotsen gehouwen kerk: Abraha Atsbeha. Aan het eind van de middag kom je aan in Hawzien waar je incheckt in een leuke lodge.

Dag 11 – 10 maart 2013 – Hawzien
De hele dag verken je de streek rond Hawzien. Je krijgt de mogelijkheid om je te trainen voor de Simien Mountains door bergen en rotsen te beklimmen, op zoek naar andere uit de rotsen gehouwen kerken.

Dag 12 – 11 maart 2013 – Axum
Prachtige rit door het heuvellandschap van Tigray. Einddoel is Axum, de hoofdstad van het oude Axumitische rijk. Je overnacht twee nachten in een leuk stadshotelletje.

Dag 13 – 12 maart 2013 – Axum
Tijdens een citytour bezoek je enkele graven van oude koningen, het zogenaamde paleis van de mysterieuze koningin van Sheba, het steleveld en het complex van de kerken van Saint Mary of Zion.

SIMIEN MOUNTAINS DAG 14 – DAG 19
Het Simien gebergte is één van de meest spectaculaire en dramatische berggebieden van Afrika. Haar natuurlijke schoonheid zal het hart veroveren van iedereen die een bezoek brengt aan dit afgelegen en unieke nationaal park. Het massief is één van de meest belangrijke hooglanden op het continent. De regen die valt op het gebergte is de belangrijkste aanvoer van water voor de Nijl. In vroegere tijden was het regenseizoen in het Simien gebergte rechtstreeks verantwoordelijk voor de overstromingen van de Nijl in Egypte en de hierdoor ontstane grote beschaving. Rash Dashen domineert met zijn 4620m hoge piek de regio. Hoewel we hier in Afrika zijn, en niet zo heel ver van de evenaar, kan er sneeuw en ijs voorkomen op de hoogste plaatsen en nachttemperaturen kunnen tot onder nul dalen.

Het gebergte is een ideaal gebied om een meerdaagse trekking te ondernemen. Adembenemende vergezichten en een grote verscheidenheid aan dieren zorgen voor een onvergetelijke ervaring. Naast de met uitsterven bedreigde, maar hier in grote getallen aanwezige bloeden hart (gelada) baviaan krijgen bezoekers die een meerdaagse trekking ondernemen ook de kans ibexen, Ethiopische wolven en lammergieren te spotten. Het park is een rotsmassief met dramatische kliffen en hellingen die eindigen in grasland. Het massief wordt doorsneden door rivieren, watervallen en kloven. Drie botanische habitats domineren het gebied: de lagere gebieden worden door de bergbewoners gecultiveerd, het hoogplateau is een graslandschap waar ondermeer de reuzelobelia bloeit en de alpine regio is bebost.

Dag 14 – 13 maart 2013 – Debark
Lange maar prachtige rit tot in Debark, het plaatsje aan de voet van het Simien gebergte. Tijdens de rit zie je de kliffen van de Simien steeds dichterbij komen. Je overnacht een nacht in een hotelletje in Debark.

Dag 15 – 14 maart 2013 – Geech
Nadat je je permits gekregen hebt, rij je met onze jeeps tot in Sankaber waar de expeditie ondertussen al vorm krijgt: pakezels, rijpaarden en hun begeleiders maken deel uit van je konvooi. Na een zes uur durende wandeling zet je je tent op in het eerste kamp, Geech.

Dag 16 – 15 maart 2013 – Chenek
Imet Gogo is met zijn 3900m de hoogste top in de buurt. Je passeert dit prachtige uitzichtpunt vandaag onderweg naar Chenek (3620m). Je wandelt verder via de noordoostelijke kliffen en aan het einde van de middag daal je af tot het kamp. Hou de buurt van het kamp in de gaten, er is kans om ibexen te spotten. Vandaag wandel je ongeveer 8 uur.

Dag 17 – 16 maart 2013 – Ambiqo
Via de Buwahit pas (4200m) trek je naar de veel lager gelegen Mesheha vallei. Na een verfrissende plons in de rivier klim je tot Ambiquo (3100m) waar je twee nachten kampeert. De tocht naar Ambiqo zal ongeveer 8 uur in beslag nemen.

Dag 18 – 17 maart 2013 – Ambiqo
Op dag 18 bestaat de mogelijkheid om Rash Dashen (4620m), de hoogste piek van Ethiopië te beklimmen. Je start om 4u30 om rond 10u de top te bereiken. Daarna daal je af tot Ambiqo.

Dag 19 – 18 maart 2013 – Chenek
We proberen voor deze dag lokaal transport te organiseren om terug tot in Chenek te geraken. Indien dit niet lukt, moet je terug de pas over. Je kampeert een nacht in Chenek.

Dag 20 – 19 maart 2013 – Gondar
Met de ondertussen in Chenek gearriveerde terreinwagens rij je via Debark naar Gondar. Hier overnacht je twee nachten in een pensionnetje.

Dag 21 – 20 maart 2013 – Gondar
Een wandeling langs de ruïnes van Gondar geeft je een beeld van de glorierijke dagen van weleer. Diverse kasteelruïnes zijn te bezoeken en je mag het Kasteel van Fasilades absoluut niet missen. De baden van deze koning spelen nog steeds een belangrijke rol in het leven van de Ethiopiërs. Tijdens het Timkat-festival worden de baden met water gevuld, waarbij de doop van Christus wordt herdacht.

Dag 22 – 21 maart 2013 – Addis
Binnenlandse vlucht naar de hoofdstad. Vanavond zou je je internationale vlucht naar huis kunnen nemen. Indien niet, slaap je in het hotel van de eerste dag.

Dag 23 – 22 maart 2013 – Addis
Dag van vertrek.

PRIJSINDICATIE

Inbegrepen
- Alle transport ter plaatse: transfers, terreinwagens, binnenlandse vlucht.
- Accommodatie zoals hierboven beschreven (op basis van een tweepersoonskamer en tweepersoonstent).
- Kampeermateriaal als tenten en matrasjes.
- Alle entrees en permits: Awash NP, Danakil, Tigray, Simien.
- Alle gidsen, scouts en escortes: Awash NP, Danakil, Tigray, Simien.
- Ander verplicht en noodzakelijk personeel: paarden en paardenmannen, kamelen en kamelendrijvers, kok en assistenten en een hele waslijst aan hulpjes in de Danakil.
- Reisbegeleider Frank Janssens.

Niet inbegrepen
- Internationale vlucht.
- Persoonlijke uitgaven.
- Souvenirs.
- Fooien.
- Alle maaltijden (hiervoor (samen met de fooien) wordt ter plaatse een pot samengelegd).

Prijsindicatie

3300 EUR Per persoon.

Dit is niet goedkoop. Enkele redenen waarom:
- De terreinwagens die we gebruiken zijn het laatste model NISSAN Patrol.
- In de Danakil gaat er een Afar sprekende gids mee die het gebied en de mensen aldaar zeer goed kent. Hem meenemen is absoluut noodzakelijk.
- Om onze veiligheid in de Danakil te garanderen, zijn er escortes nodig en moeten er op verschillende plaatsen dure permits betaald worden.

INFO
- Deze reis gaat door vanaf 7 deelnemers met een maximum van 13 deelnemers.
- Wij houden de veiligheidssituatie in de Afar regio nauwgezet in de gaten. Als we menen dat de veiligheid van de deelnemers en personeel niet gegarandeerd kan worden, annuleren we de reis. Dit ten laatste zes weken voor de aanvang van de reis.
- Ten laatste inschrijven op 15 december 2012. Maar denk eraan dat er een maximum van 13 deelnemers is.
- Meer info op verzoek.
- Deze reis heeft voorlopig nog geen effectieve deelnemer en het vertrek staat derhalve niet gegarandeerd.

Meer beelden van Danakil en Ethiopië.

More on the Tsingy!

The Office

The street

The corner

Honoré’s hat

The pousse pousse

The shopping street

The map

The cathedral

The center

The town hall

The fancy fair

The deejays

The railway station

The railway station

Caged pousse pousse’s

The post office

The bar

The big hotel entrance

More info in Dutch on this subject: Ik woon – Ik installeer – Ik verken – Ik onderneem

Tegen de middag heb ik de agendapunten die me aan mijn bureau kluisteren meestal afgewerkt en maak ik me klaar om de stad in te gaan. Na de houtskoolman is ondertussen ook het avocadomeisje en de jehovagetuige langs geweest. Die laatste gelukkig zonder repeterend geroep. Ik groet de verzamelde pousse-pousse trekkers (sic) bij de hoek van de Rue Voltaire. Zij weten ondertussen dat ik liever wandel dan me te laten trekken en groeten vriendelijk terug. En ville bezoek ik instanties als de bank, de post of een van de overheidsdiensten. Soms heb ik er een afspraak met een partner uit Antananarivo die toevallig ons stadje passeert. Telkens weer valt me dan de clichématige stress van de hoofdstadbewoner op en prijs ik me gelukkig dat ik in deze ietwat overzichtelijkere omgeving ben gevestigd en mag werken. Van avocadomeisjes hebben de grootstedelingen trouwens ook nog nooit gehoord.

De eerste keer dat ik warm gemaakt werd om een bedrijfje te beginnen was twintig jaar geleden. Een fellow backpacker, die ik ontmoette in Phnom Penh, stelde voor om braderijen en festivals in Europa af te schuimen met Aziatische prullaria om hiermee een hoger doel te financieren: woord en beeld reportages maken van Istanbul tot Vladivostok en ze publiceren. Een andere keer dat ik werd verleid tot het zelfstandig ondernemerschap was toen, enkele jaren geleden, een collega met het plan kwam een vennootschap op te richten. Zijn hersenspinsel zou het ons mogelijk maken om wars van platte commercie en mainstream, onze creativiteit los te laten op het ontwikkelen van avontuurlijke reizen op niet zo voor de hand liggende bestemmingen. Beide keren was er aan enthousiasme geen gebrek, doch evenveel keren kwam er niets van in huis. De angst om vrijheid in te leveren bleek groter dan de zin in zelfstandigheid. Hoe tegenstrijdig dat ook mag klinken.

Mijn dagelijkse tour de ville besluit ik graag met een biertje bij Raza. Tijdens de zomermaanden hebben ze daar bière blanche van ’t vat; als straks de ‘winter’ begint, schakelen ze over op een amber variant. De Belgische bazen van de vlakbij gelegen Brasserie Star zullen wellicht niet vreemd zijn aan deze smaakvolle keuzes. Naast gepraat over motorfietsen en paaskermis wordt er aan de toog ook wel eens naar mijn zaken gepolst. ‘Wanneer begint nu eindelijk het seizoen Frank?’ vraagt de barman op gezette tijden. ‘Als je me niet meer ziet, is het volop bezig,’ is meestal mijn vaag antwoord. De angst, die ik vroeger had, om vrijheid in te leveren als men ondernemer wordt, blijkt ongegrond. Want inderdaad, als straks het seizoen begint, zal ik weer veel on the road zijn. En in tegenstelling tot wat veel Europeanen denken, is Madagaskar 378 keer groter dan Zanzibar. Van eiland-claustrofobie kan derhalve geen sprake zijn.

Wordt vervolgd.

Rechtover de prison begint een mooie geplaveide straat. Het is de straat van de grote moskee. Hoewel de meeste Malagasy christen zijn, blijven er genoeg moslims over om tenminste twee moskeeën uit te baten in Antsirabe. Die op de kasseiweg is een sjiitische versie. Het is een mooi gebouw. Bij elke straathoek staan pousse-pousses geparkeerd. Deze door mensenkracht getrokken riksja werd hier lang geleden door de Chinezen geïntroduceerd. Met om en bij de vijfduizend van deze felgekleurde vervoersmiddelen mag Antsirabe zich terecht de pousse-pousse hoofdstad van Madagaskar noemen. Aan het eind van de klinkerstraat, tussen enkele lege loodsen, bevindt zich een feestzaal van de kerk. Op zondag is het er een drukte van belang: tientallen pousse-pousses brengen de gelovigen af en aan. Allen op hun paasbest; sommige met roze blouses.

Via een geasfalteerd verbindingsweggetje loop ik naar het centrum. ’s Avonds vult de verleidende geur van Jenny’s pizzaoven het valleitje dat je over moet om er te komen. Op de hoek van de straat is een bank. Sinds vorige week ben ik er klant. Om er een rekening te openen had ik naast een kopie van mijn paspoort en twee pasfoto’s ook een certificat de residence nodig. Die krijg je van de Chef de Fokontany. Deze wijkoverste controleert of je wel degelijk in zijn jurisdictie woont, en levert je na enkele vriendelijke bezoekjes dit certificaat. Je kan best een tiental exemplaren van het document vragen, werd me geadviseerd. Te pas en te onpas verwacht men er een van je, en een kopie wordt meestal vriendelijk geweigerd. In de straat van mijn bank bevindt zich ook Hotel Hasina. Jaren geleden was dit mijn allereerste onderkomen in Antsirabe.

Het postkantoor is een van de vele mooie gebouwen aan de Avenue de l’Indépendance. Hier kom ik om op de klassieke methode bevestigingen te versturen aan hotels die niet aan e-mailen doen. Een ander pareltje en tevens een prachtig exemplaar van koloniale architectuur, is het in 1913 gebouwde station aan het einde van de statige avenue. Jammer dat de trein naar de hoofdstad niet meer rijdt, anders zou het de manier bij uitstek zijn om gasten op te halen. De westkant van de onafhankelijkheidslaan wordt gedomineerd door het imposante Hotel des Thermes. Het ietwat verloederde hotel heeft weliswaar wat van zijn charme van weleer verloren, maar onderhoudt wel nog steeds een prachtige tuin met zwembad. Van een goede vriendin leerde ik dat de koninklijke familie van Marokko hier in ballingschap leefde tijdens de periode van het Franse Protectoraat. Ideaal om een zondagmiddag door te brengen, dacht ik, en voegde de daad bij het woord.

Wordt vervolgd.

Nadat ik het door mijn goede vriendin geleende meubilair een voorlopig definitief plaatsje had gegeven, kon het uitpakken beginnen. Tijdens mijn leven als beroepswandelaar had ik systematisch het materieel verlangen uit mijn leven verbannen. Het laatste waar ik aan vasthield waren boeken. Maar enkele forse penalty’s vanwege overgewicht in luchthavens her en der, deden me besluiten dat de hele wereld mijn bibliotheek was en dat boeken meezeulen ook niet echt meer hoefde. Beetje jammer, want nu kon ik enkel een Marquez, een Theroux, een Naipaul en een Pamuk neerzetten op het houten schabje. Gelukkig vond ik onderaan mijn tas ook nog de zeer lijvige Jeruzalem Biografie van Montefiore. Deze zorgde tenminste voor wat volume, daar op dat schabje.

Het was vrijdag toen ik voor de eerste keer wakker werd in mijn nieuwe stulp. Het eerste wat ik deed was de stekker van de ijskast in het stopcontact steken. Na de douche liet ik me door de zon opdrogen. Ik had geen handdoek. Ik had ook geen koffie. Ik had heel veel niet. ‘Ja, een zakmes heb je,’ lachte de goede vriendin van het meubilair de dag voordien nog. Hoe begin je hier in hemelsnaam aan? vroeg ik me – ietwat twijfelend aan mijn sedentaire capaciteiten – af. Wat ik wel had was een klein, beginnend bedrijf. Een bedrijfje dat zich bezig hield met reizen in Madagaskar. Een bedrijfje dat ik in hotelkamers her en der had opgestart. Dit bedrijfje had nu een kantoor. Nou ja, een lege living. Om er een kantoor van te maken was er vooreerst een internetaansluiting nodig.

Het is maar tien minuten lopen van mijn huisje tot bij de markt. De markt is in het centrum van Antsirabe. Er is ook een supermarkt van een Zuid Afrikaans merk. Er zijn ijzerwarenwinkels, filialen van grote banken en mobiele telefonie bedrijven, kappers, apotheken, matrassenwinkels, elektro verkopers en dies meer. Op het vers spul na zijn veel van de te koop aangeboden waren van Chinese makelij. Mijn eerste ervaring met de kwaliteit hiervan was toen die eerste ochtend de wc-bril onder mijn billen brak. Ik moest ermee lachen want besefte dat ik ermee moest leren leven. Prioriteiten, dacht ik, die moet ik stellen. Eerst koffie en een koffiezetapparaat en dan de internetaansluiting. Zaterdagochtend droogde ik me na de douche af met een keukenhanddoek. Ik dronk zelf gezette koffie op mijn terras en las De Standaard op mijn MacBook.

Wordt vervolgd.

Het is een lieflijk huisje. In Europa zouden we het een bungalow noemen. Hier niet. Hier is het een huis. Alhoewel, in tegenstelling tot de traditionele huizen van de mensen uit de omgeving, heeft mijn huis geen verdiepingen, enkel kamers op het gelijkvloers. Het heeft drie kamers die ingericht kunnen worden als slaapkamer, een smalle keuken, een gangetje met twee deuren: een voor het toilet en een voor de badkamer. De centrale ruimte is het grootst. In Nederland heet zoiets woonkamer, in Vlaanderen noemt men het de living. Ik heb van de living een kantoor gemaakt. Voorlopig althans. Er is ook een terras en een kleine voortuin met garage. Op het terras drink ik ’s ochtends mijn koffie.

Ik woon hier nog maar enkele dagen. Daarvoor stond het huisje leeg. Tenminste, dat begreep ik van de conciërge. Toen ik aan hem werd voorgesteld, vertelde hij me dat het een kalme buurt is. Geen dieven hier, beweerde hij. Dat komt vanwege de gevangenis hiernaast. En de gevangenis wordt bewaakt door serieuze politiemensen, voegde hij er aan toe. Dus wel veel dieven in de buurt, bedacht ik me, maar gelukkig achter slot en grendel. Ik vond het niet zo slim van de conciërge om meteen na zijn verklaring over de kalme buurt naar de job van nachtwaker te solliciteren. Al die serieuze politiemensen zijn er toch al? vroeg ik me stilzwijgend af. Toch gaf ik hem het baantje. Mijn nachtwaker heet Honoré.

Het voelde raar om na tien jaar zwerven plots in de lege living van een huisje te staan dat je het jouwe wil noemen. Een goede vriendin had me van enkele meubels en gordijntjes voorzien zodat het huisje niet helemaal leeg was toen ik er introk. Maar toch voelde het raar. Of was het omdat het bed in de woonkamer stond en de tafel met stoelen in een van de slaapkamers? Na wat geschuif met het meubilair en hier en daar een gordijntje, begon ik bij mezelf de eerste thuisgevoelens waar te nemen. Toen iets later de funky klanken van Ray Charles uit de luidsprekers van mijn MacBook schalden en ik van een lauw glas vin gris nipte, werd het plaatje iets completer en voelde het niet meer zo raar. Morgen, als de net verhuisde ijskast in het stopcontact steekt, zal de vin gris koud zijn, beloofde ik mezelf.

Wordt vervolgd.

Voor westerlingen hoort cultuur zich te uiten. Men verwacht iets opgeschreven, geschilderd, ten gehore gebracht: verduidelijking van gevoel in een of andere vorm. In het postkoloniale, urbane Afrika kopieert men het westerse verlangen. Men vergeet daarbij de schoonheid van het eigen gemaakte, het traditionele. Dat maakt van de sub Sahara steden iets artificieels. Een bedelaar op het platteland kan rekenen op het goeddoen dat in de plaatselijke mens leeft. Degene die tussen de betonnen skeletten van een omhoog gevallen hoofdstad schooit, moet stelen en verliest onvrijwillig zijn menselijkheid. Op het platteland leeft Afrika eerlijk. Tenminste, as good as it gets!

De wandelaar loopt over paden en wegeltjes. Hij loopt over zand. Geen mens of toch. Gegroet, gejuich, en vuile kinderen. Net zoals de wandelaar was, toen die nog zat. Armoede met een ziel is het eerste wat opvalt. Het aanwezige geluk is onmiskenbaar. Of is ook dat fake? De wandelaar vraagt het zich telkens weer af. Hier is geen oorlog, hier is goed groen. Hier is geen wetenschap maar wel een geloof. Het levensreddende water klatert en de mens weet wat hij ermee moet doen. De wandelaar gaat zitten. Onder een boom omdat het mooi is.

Lees ook De Wandelaar Voorwoord, Talking Tuareg, Krijgers en Goede Hoop.