Ongewoon, is wel het minste wat ik over mijn laatste weken kan vertellen. De voorbije jaren kon je ondergetekende tijdens de lange regens in het oosten van Afrika en de hete maanden in het westen van het continent, steevast vinden in de Levant: kuierend door de steegjes van Jerusalem’s Arabisch kwartier, klauterend op vreemde rotsformaties in de Wadi Rum, wegdromend in Damascus’ Ommayaden moskee of theedrinkend op een kussen onder een tentzeil in de Sinaï. De zogenaamde Arabische Lente besliste er dit jaar echter anders over en zorgde ervoor dat reizen geannuleerd werden en reisbegeleiders niet nodig. Uw dienaar moest zich derhalve met iets anders bezig houden en bevond zich achtereenvolgens in langeafstandstaxi’s in de Sahara, bij een vriend thuis in de Marokkaanse hoofdstad, in een vrouwenappartement te Antwerpen, op de bergpassen van Montenegro, met de liefde van zijn leven op Zanzibar en aan boord van de Lunatic Express!
De Lunatic Express
De naam Lunatic Express werd voor het eerst gebruikt als de titel van een boek door Charles Miller in 1971. Hij doelde hiermee op de Uganda Railway, een systeem van treinverbindingen en de naam van een voormalige spoorwegmaatschappij die het binnenland van Oeganda linkte met de Indische Oceaan bij Mombasa in Kenia. Naast het feit dat de Uganda Railway, waarvan de aanleg begon in 1896 in Mombasa, volgens de oppositie in Londen een schending van de rechten van de Masai bevolking en een onrechtmatig gebruik van het geld van de Engelse belastingbetaler was, waren het vooral de wankele, houten bruggen, de tropische ziektes en de mens etende leeuwen – die samen verantwoordelijk waren voor de dood van honderden arbeiders – die Miller inspireerde tot het gebruik van die bijnaam.
De nachttrein naar Mombasa
Enkele dagen geleden klom ik in Nairobi aan boord van de ‘Lunatic Express’ met bestemming Mombasa. Mijn petekindje en haar moeder waren op vakantie in Malindi aan de Keniaanse kust en lieten weten dat ze mijn aanwezigheid aldaar erg op prijs zouden stellen. Hoewel de bus me in een zevental uur rechtstreeks van de hoofdstad naar Malindi kon brengen, opteerde ik voor het gezapige gangetje van de trein. Ik boekte een first-class slaapcoupé en installeerde me erin met het plan terug te blikken op de voorbije ongewone weken. Mijn net afgelopen weekje op het eiland Zanzibar had het vuur van de romantiek in me ontstoken en in de omgeving van een ouderwetse nachttrein hoopte ik het laaiend te houden.
Het Kedong Incident
De aanleg van de spoorlijn werd onthaald op heel wat tegenwerking uit verschillende hoeken. Een bekend incident was de beruchte Kedong slachtpartij. Twee Masai meisjes waren aangerand en de spoorwegwerkers werden ervan verdacht. De Masai ondernamen een wraakactie en vielen een karavaan van de Uganda Railway aan waarbij ze om en bij de vijfhonderd dodelijke slachtoffers maakten. De Engelse koloniale overheid organiseerde een tegenaanval maar de compagnie viel zonder ammunitie en de leidinggevende officier werd afgemaakt met een speer. In de tijd van de eeuwwisseling brak de Nandi opstand uit. Onder leiding van Koikatel Arap Samoei werd ook de nieuwe spoorlijn aangevallen. De Nandi leider werd echter in 1905 door Richard Meinertzhagen gedood waarmee de opstand officieel tot een einde kwam.
Werkloos
Na mijn avonturen in de woestijn tussen Dakar en Rabat belandde ik in Antwerpen. Om deze onverwachte, werkloze periode enigszins nuttig in te vullen besloot ik om naast het geven van enkele presentaties in Nederland, eindelijk eens werk te maken van mijn lang gepland statuut van zelfstandige. Tegelijkertijd werd er een culturele inhaalslag gerealiseerd door optredens bij te wonen van onder andere Zita Swoon met enkele Burkinese gastartiesten. Mijn baas vond dat ik toch niet te lang op mijn lauweren mocht rusten en stuurde me voor een korte opdracht naar Montenegro. Niet meteen mijn deel van de wereld maar daarom niet minder interessant. We beklommen er bergen, bevoeren er meren en flaneerden er over marktpleintjes van erg gezellige, Adriatische kustplaatsjes.
De Menseneters van Tsavo
Een andere, zeer bekende gebeurtenis uit de periode van de aanleg van de Uganda Railway, was het Tsavo Incident. In 1898 werd tijdens het bouwen van een brug over de Tsavo rivier, een aantal constructiewerkers opgepeuzeld door een stel jagende leeuwen. Hoewel sommige verslagen gewag maken van niet minder dan honderdvijfendertig doden is het meer waarschijnlijk dat de stalkende roofdieren na hun strooptocht achtentwintig Indische en Afrikaanse slachtoffers achterlieten. De leeuwen, ondertussen bedacht met de naam ‘De Menseneters van Tsavo’, werden uiteindelijk gedood door werfleider, ingenieur luitenantkolonel John Henry Patterson. Hij verkocht de gelooide leeuwenhuiden jaren later aan het Natural History Museum in Chicago voor vijfduizend dollar.
Zanzibar
En zo kwam het dat ik na weken Sahara, West Europa en de Balkan aanlandde op Zanzibar. Ik was onderweg van Montenegro naar Madagaskar en werd verplicht tot een tussenstop in Nairobi. Mijn geliefde en ikzelf profiteerden van deze opportuniteit en kozen voor een romantisch weekje op het kruideneiland. Mijn eerdere haatliefdeverhouding met het speldenprikje in de Indische Oceaan sloeg plotsklaps om in enkel maar liefde: duizend procent pure amour, een cocktail van zon, zee en romantiek, passie in het kwadraat. We dansten, we wandelden, we zoenden en hieven de glazen hoog: we toostten op een mooie toekomst. Laat ons hopen, lieve lezers, dat ze nog een keertje mag langskomen op deze pagina’s.
Olifanten
Aan boord van de Lunatic Express werd het ontbijt geserveerd. Nippend aan mijn hete koffie keek ik uit het raam. We reden door Tsavo East National Park maar de herinneringen aan Zanzibar maakten dat ik niet alert rondkeek en eerder een wazig landschap aanschouwde. Tot plots een groepje jonge, blanke meiden me uit mijn droomwereld hielp. “Elephants,” krijsten ze in koor. En inderdaad, twee olifanten, moeder en kind, rood van het lateriet stof, struinden door de savanne. Ik glimlachte bij het aanschouwen van zoiets moois. Ik was lekker tevreden. Deze dag kon niet meer stuk. Enkele uurtjes later arriveerde de trein in het station van Mombasa, op de plaats waar honderddertien jaar geleden begonnen werd met de aanleg van de spoorweg naar Oeganda.
Historische bron: Wikipedia.
4 Reacties
Mooi!
Hallo Frank,
Wat weer een prachtig verhaal. Hoop ook dat we nog wat vaker iets horen/lezen over jouw lief!!!!
Dichter van beelden, architect van verhalen, zo heb je altijd geschreven, Frank. En nu dat je muze heb gevonden kunnen wij, trouwe lezers, alleen maar verwachten, zoals ons mond vochtig word bij het verbeelden van een zalig exotische gerecht, het vervolg van je mooie, sappige schrijverijen. Het leven glimlacht naar je, en wij proosten!
prachtig geschreven