July 2010
-
July 27, 2010 – 9:10 pm
Persbericht
Amsterdam, 27 juli 2010
Klanten beslissen mee in de ontwikkeling van nieuwe Afrika reizen
Sawadee experimenteert met co-creatie
Avontuurlijke reisorganisatie Sawadee laat klanten nu interactief meebeslissen bij de ontwikkeling van nieuwe reizen in Oost-Afrika. Ervaren Afrika specialist Frank Janssens, die voor de reisorganisatie al tachtig reizen begeleidde, heeft de eerste opzet voor de reizen gemaakt. Klanten kunnen op www.sawadee.nl aangegeven welke van de vier reizen er uitgewerkt moet worden en zal doorgaan.
-
July 27, 2010 – 8:42 pm
Schaamteloze zelfpromotie
Een paar maanden geleden vroeg mijn baas me of ik enkele nieuwe reizen in Oost Afrika kon samenstellen. Het moesten vooral geen voor de hand liggende bestemmingen zijn; een hoog avontuur gehalte was ondermeer de bedoeling. Als ze klaar waren kon ik ze ter goedkeuring voorleggen samen met een prijsindicatie en eventuele afreisdata. Het zou voorlopig niet de bedoeling zijn de nieuwe reizen op te nemen in het klassieke aanbod van het bedrijf maar eerder als specials te presenteren aan het publiek. Voor het eerst zouden we gebruik maken van het zogenaamde co-creation concept waarbij de klant inspraak heeft in bepaalde facetten van de voorbereiding van de reis.
Zo gezegd zo gedaan!
-
July 23, 2010 – 2:02 pm
Jaaroverzicht
Ik begon dit stukje met veel ambitie. Ik wilde woorden gebruiken als transscriptie, interpretatie, eindredactie en oplage. Maar al die mooie woorden – die ik het laatste jaar meer dan eens gebruikte in gesprekken over mijn doen en laten – horen vandaag jammer genoeg niet thuis op deze tweede verjaardag van FrankFocus. Mijn boek over het Konso volk in Ethiopië – dat ik met zoveel bravoure aankondigde tijdens de eerste verjaardag dezer stek – ligt op apegapen. Ik zou het nog steeds een work in progress kunnen noemen maar vind dat ik dan de term en mezelf oneer aan doe.
Ik hoop dat deze confidentie de bezoekers niet zal weghouden. Boeken schrijven gaan we volgend jaar niet doen. Maar we willen wel weer naar Afrika. Ik beloof rare begrafenissen in Madagaskar, verdronken einders in Namibië en maffe muzikanten in Mali. We gaan schrijven en foto’s maken; misschien wel filmen. We oefenen, testen, trainen. Maar vooral: we gaan keihard op reis. We willen ons niet perse als prof doen gelden maar wel de amateurrechten verkrijgen. Het voorbije jaar vertaalde dat zich onder andere in de volgende stukjes:
-
July 12, 2010 – 2:44 pm
Uganda Notes – 7 – Kroegentocht in Moroto
“Loop effen binnen bij het drankdepot in town,” raadt het meisje van het Mount Moroto Hotel me aan als ik haar vraag naar een tolk om me te vergezellen naar enkele Karamajong dorpen in de buurt. “Je herkent de zaak aan de dikke vrouw die steevast voor de winkel op een stoel zit. Vraag maar naar Samson, hij kan je vast helpen,” voegt ze er nog aan toe. Ik bedank de behulpzame serveerster en concentreer me verder op mijn ontbijt. Uit de met schermen afgezette ruimte naast me klinkt de zware basstem van een seminarieleider. Niet gespeend van enig gevoel voor dramatiek kruidt hij zijn lezing met woorden als advocating, targets, suffering, urgent en coalition. Ook in dit godvergeten gat hebben de symposia en workshops hun intrede gedaan. Knikkebollende deelnemers verzekerd, vermoed ik als ik terugdenk aan de seminars waaraan ik in een vorig leven ooit deelnam.
-
July 7, 2010 – 2:16 pm
Uganda Notes – 6 – The Karamoja Promise (vervolg)
In Soroti – voor The Karamoja Promise het einde van de asfaltweg en daarmee ook het einde van betaalbare Coca Cola, diesel en ander levensnoodzakelijk spul – stap ik effen uit. Benen strekken en pissen! ‘De enige reden om hier naartoe te komen is Soroti Rock, een granieten kopje dat het plaatsje domineert en vanwaar je een mooi uitzicht hebt over het Kyoga meer,’ meldt de Bradt Travel Guide voor Oeganda, ‘voor de rest enkel bandieten en struikrovers.’ Mijn gezond wantrouwen inzake reisgidsen had waarschijnlijk standgehouden was ik niet halsoverkop en kokhalzend het urinoir van het busstationnetje uitgespurt.
Ik regel mijn ingewanden met een knoest geroosterde maïs en stap weer in. De passagiers met bestemming Lira en verder – waaronder de mama met kind naast me – hebben De Belofte ondertussen verwisseld voor een andere bus. The Promise continues, probeer ik te zingen ondanks de maïsprut tussen mijn tanden. Iets buiten Soroti eindigt het asfalt en begint de piste. Het raampje open, mijn arm erbuiten. De maniokakkers die verdacht veel op wietplantages lijken maken me high; de wind die geuren als koeienstront en lentebloesems binnenlaat maakt me gelukkig. Super! Dit is het. Ik voel het. Het platteland! De aarden weg glijdt soepel onder de bus door, de wind verkoelt; we cruisen aan een aangenaam tempo. Wat heeft een mens nog meer nodig?
-
July 4, 2010 – 8:20 pm
New Karamajong Pics
The Karamojong live in the southern part of the Karamoja region in the northeast of Uganda. According to anthropologists, the Karamojong are part of a group that migrated from present-day Ethiopia around 1600 A.D. and split into two branches, with one branch moving to present day Kenya to form the Kalenjin group and Maasai cluster. The name Karamojong derived from phrase “ekar ngimojong”, meaning “the old men can walk no farther”.
-
July 4, 2010 – 12:48 pm
Uganda Notes – 5 – The Karamoja Promise
Mijn batterijen zijn opgeladen; de grote flappen uit mijn portefeuille gewisseld in kleingeld. Beltegoed staat op mijn telefoon; Nescafé en sardines zitten in mijn tas: I am ready for the bush! Ik zou graag beginnen met zoiets als ‘het busstation van Mbale gonst van de typisch Afrikaanse bedrijvigheid’, maar dan zou ik liegen. In mijn opschrijfboekje noteer ik: de drukte die ik verwachtte valt nogal mee, drie bussen staan klaar, waaronder die met de welluidende naam The Karamoja Promise. Dat wordt de mijne. “Kampala, Kampala,” roepen de bagagedragers als ze mijn witte neus uit de taxi zien verschijnen. “Moroto, Moroto,” antwoord ik schalks, een glimlach onderdrukkend als ik hun verbaasde gezicht zie.
Moroto, de provinciehoofdplaats van Karamoja, heeft een negatieve bijklank bij de meeste verwesterde Oegandezen. Ze vinden dat de mensen die er wonen achterlijk zijn. “Ze hebben geen kleren, ze lopen naakt rond,” wist de barman van het Mount Elgon Hotel in Mbale. Hetzelfde ondervond ook Philip Briggs, de auteur van de Bradt Travel Guide voor Oeganda, toen hij een hoteleigenaar in Tororo vroeg naar informatie over Moroto: “Do you like to look at naked people?”
De hoofdreden echter waarom Moroto en de hele Karamoja regio door de rest van het land vaak met minachting wordt vernoemd is dat er nog steeds sporadische uitbarstingen van geweld plaatsvinden. De meeste hiervan zijn etnisch van aard en ontstaan door grensoverschrijdende veediefstallen. Naast de vermelding dat het gevaar voor toeristen in het gebied waarschijnlijk niet groot is – zolang je er niet aankomt met een kudde koeien – en dat verdere exploratie afgeraden wordt indien je niet op de hoogte bent van de actuele situatie, krijgt Karamoja verder geen aandacht in de eerder vernoemde reisgids.
About Frank Janssens
Welcome, I am Frank Janssens, tour operator in Madagascar, tour guide in Africa & the Middle East, copywriter and photographer!
More about meReizen naar Madagaskar
Plan je een reis naar Madagaskar?
Met meer dan 10 jaar ervaring en een sterk onderbouwd netwerk van Antsiranana tot Toliara, ontwerp ik uw droomreis op uw maat!
Meer over reizen naar Madagaskar