“Nadat we de plaatsen waar de wilde struisvogels hun eieren leggen hebben gelokaliseerd houden we het broedproces scherp in de gaten. Onmiddellijk na de geboorte stelen we de kuikens en geven ze aan een tam paartje binnen de paddock. Dit stel staat in voor het grootbrengen van de jonge vogels. In eerste instantie voelde ik me niet lekker bij deze kidnapprocedure. Tot ik inzag dat het er in het wild op precies dezelfde manier aan toe gaat. Ook daar worden de pasgeborenen door één koppel ‘gestolen’ en opgevoed. Dit opdat de natuurlijke ouderparen snel weer kunnen paren en nieuwe eieren leggen.” Aan het woord is Wulf Izko, een Namibische boer die naast struisvogels ook allerlei papegaaivarianten kweekt op zijn enorm uitgestrekte land aan de rand van de oudste woestijn ter wereld: de Namib woestijn.
Een pionier
Het begon allemaal honderd jaar geleden toen Wulf’s overgrootvader zich settelde aan de Afrikaanse zuidwest kust om er avontuur en fortuin te zoeken. Hij maakte er deel uit van de groep pioniers die naar diamanten kwam zoeken en mijndorpen stichtte als Luderitz en Kolmanskop. Vanuit het bevoorradingsplaatsje Aus – dat door de oude Izko werd gesticht – trok de man langs de rand van de Namib woestijn noordwaarts en begon in de eindeloze vlakten onderaan het Tirasgebergte een boerderij. Hij specialiseerde zich in het kweken van Afghaanse Karakul schapen waarvan het ongeboren lammetjesvel erg in trek was op de toenmalige bontjasmarkt. Op een dag merkte Wulf’s overgrootvader dat er systematisch weipalen werden omgegooid. Hij onderzocht de kwestie en ontdekte dat er op zijn land ook een Bosjesmanfamilie woonde en jaagde. De twee families sloten vriendschap en werden partners. De ene leverde de kennis der techniek, de andere inzicht in de natuur.
Dromen over Afrika
De boerderij ging over van vader op zoon maar aan het kweken van Karakul lammeren kwam in de jaren zeventig een einde. Als gevolg van een mentaliteitswijziging inzake het slachten van ongeboren lammeren voor een bontjas of –hoed daalde de vraag naar Karakulhuiden en zocht Wulf’s vader een nieuwe uitdaging. Vanaf dan concentreerden de Izko’s zich op kleinvee. Het was in deze omgeving dat de jonge Wulf de eerste vijftien jaar van zijn leven doorbracht. Op zijn zestiende verjaardag kwam er echter een einde aan zijn ongecompliceerde buitenleven en werd hij naar een kostschool in het verre Duitsland gestuurd. Tijdens zijn studies bleef Wulf dromen over zijn kindertijd wat maakte dat hij na zijn verplichtingen aan de Duitse technische hogescholen terugkeerde naar het land van zijn vader en grootvader.
Vechten tegen de natuur
Net als iedereen in die tijd begon hij met kleinvee: schapen, geiten en hoenders. In de eerste week van zijn zelfstandige bestaan in de ongastvrije Namib woestijn bleef Wulf gefascineerd. Maar al gauw maakte de fascinatie plaats voor de realiteit van het keiharde leven in de bush. In eerste instantie begon hij te vechten tegen de natuur. Hij jaagde op roofdieren om zijn veestapel te behouden. Hij probeerde de natuur te begrijpen maar slaagde er niet helemaal in. Hij bleef vechten. Er was geen water op zijn land, dus begon hij ernaar te boren. Na een maand drillen met een aftandse krel vond hij water honderd meter diep. Langzaamaan begon Wulf zijn omgeving te doorgronden. Hij realiseerde zich dat zijn gevecht niet moest resulteren in een overwinning maar in een balans.
400 $ voor een struisvogelei
De wereld raakte plots geïnteresseerd in struisvogels. Wulf speelde hierop in en deed zijn kleinvee van de hand. In de gouden jaren tachtig verkocht hij aan gekke Amerikanen de struisvogeleieren voor maar liefst vierhonderd dollar per stuk. Tot ook deze naïevelingen doorkregen dat de struisvogel niets anders was dan een grote kip. Wulf bouwde enkele grote volières en begon met het kweken van vinken en papegaaien. In de begindagen was dit een belangrijke bron van inkomsten, nu eerder een hobby die een beetje geld in het laatje brengt. Hij kocht koeien en paarden aan en liet ze vrijelijk over zijn 18 duizend hectaren grazen. De koeien liet hij hun horens behouden opdat ze zich kunnen verdedigen tegen roofdieren. Af en toe ving Wulf een wild (*) paard op zijn land en kruiste het met één van zijn quarterhorses. Het hierdoor ontstaande nieuwe ras verkocht hij aan andere boeren en maneges. Nadat Wulf zich bewust werd van de noodzaak om het natuurlijke evenwicht op zijn land in balans te houden groeide de wildstapel die hij beheerde aanzienlijk. Vandaag struinen er tegen de 20 duizend springbokken, honderden gemsbokken, kudu’s, zebra’s, steenbokken en klipspringers over het domein. Commercieel jagen laat hij niet toe; af en toe gaat hij er zelf op uit om een verzwakte oryx te schieten waarvan het vlees dient om zichzelf en zijn personeel te voeden. Jackhalzen, hyena’s en luipaarden zorgen verder voor een goede balans.
Toerisme
Naast het kweken van struisvogels, papegaaien, koeien en paarden ontvangen de Izko’s sinds enkele jaren toeristen op hun ranch. Tussen de granieten kopjes die het zilveren graslandschap van reliëf voorzien bouwde Wulf enkele campsites en een lodge. Opmerkelijk is dat de toilet- en douchegebouwtjes van de kampeergronden alsook het hotelcomplex helemaal opgaan in de rotsige omgeving. De inrichting van de faciliteiten is met oog voor detail en respect voor de natuurlijke omgeving gerealiseerd. Bezoekers kunnen er na een introductiepraatje van Wulf of zijn vrouw op uit om paard te rijden, nachtsafari’s te ondernemen, te wandelen over de boerderij of de zon zien ondergaan tussen de vreemde contouren van een nabijgelegen kokerbomenbos.
Info
(*) Uiteraard zijn er geen wilde paarden in Afrika. De ‘wilde’ paarden waar ik het over heb zijn afstammelingen van door Duitse boeren losgelaten exemplaren toen deze door de geallieerden werden verdreven tijdens de eerste wereldoorlog. Opmerkelijk is dat deze dieren zich perfect hebben aangepast aan het leven in de Namib woestijn.
De boerderij van de Izko familie heet Koiimasis wat ‘Waar Mensen Elkaar Ontmoeten’ in de taal van de Koi betekent. Meer informatie vind je hier.
Meer foto’s op My Photostream.
