Net als elk jaar rond deze tijd herbevestigde enkele weken geleden het Amerikaans ministerie van buitenlandse zaken haar negatief reisadvies voor noord Mali. Ze wil hiermee vooral reizigers waarschuwen die een bezoek aan het woestijnfestival van Essakane op hun programma staan hebben. Amerikaanse inlichtingendiensten menen over genoeg informatie te beschikken om een aanslag van een noord Afrikaanse tak van Al Qaida op bezoekers van het festival nabij de mythische stad Timboektoe zeker niet uit te sluiten. In tegenstelling tot andere jaren volgen enkele West-Europese landen het voorbeeld van de Verenigde Staten en ontraden hun burgers de komende maanden de regio ten noorden van de Niger (incluis Timboektoe) te bezoeken.
Vrijdag jongstleden organiseerde het Malinese ministerie van toerisme een meeting met de pers en enkele hoofdstedelijke touroperators in Bamako waar het de aanwezigen trachtte te overtuigen van de onzin van dergelijke maatregelen. De Malinese overheid meent dat het zogenaamde Al Qaida gevaar zwaar overdreven is en dat ze absoluut in staat is de veiligheid van haar inwoners en bezoekers aan de regio te verzekeren. De organisatoren van het bewuste muziekfestival denken er dan ook niet aan de woestijnhappening te schrappen, maar overwegen wel het dichter bij de stad te laten doorgaan. Het ministerie kondigde een perscampagne aan waarmee het haar standpunt wereldkundig wil maken.
Uiteraard kunnen de adviesorganen van buitenlandse missies in landen met een bijna zekere aanwezigheid van Al Qaida cellen dergelijke informatie niet zomaar naast zich neerleggen. Maar enige nuancering lijkt toch wel gewenst. Welk land ter wereld is tegenwoordig trouwens vrij van het verdoemde terrorisme gevaar?
Tot enkele jaren geleden was het noorden van Mali een no go area vanwege de frequente gewelddadige optredens van rebelerende Toearegs. Vanwege hun lichtere huidskleur en speciale levensstijl werden deze woestijnnomaden door de ‘zwarte’ overheden van landen als Niger en Mali gediscrimineerd. Het mag gezegd worden dat die vijandigheid niet helemaal onverdiend was. De Toearegs hebben het hun donkere zuiderburen de laatste eeuwen namelijk niet makkelijk gemaakt met hun rooftochten op de woonsteden van de zwarte landbouwvolkeren.
Een volgend probleem waarmee de veiligheidsdiensten van de hierboven genoemde landen te kampen hadden was dat Islamitische fundamentalisten hun nederlaag in Algerije ontvluchtten en contact zochten met de rebelerende Toearegs in noord Mali. Deze laatste praktiseren echter een heel eigen vorm van het Islamitische geloof. Ze vermengen het met hun oude animistische praktijken; het welke een anathema is bij Islamitische fundamentalisten in het algemeen en Al Qaida in het bijzonder. Van een samenwerking was derhalve geen sprake. Sterker nog: de Toearegs tekenden een staakt-het-vuren met de respectievelijke regeringen en verkregen de door hen gevraagde rechten. Sindsdien werken de ex-rebellen mee met het Malinese leger in hun strijd tegen de voormalige Algerijnse extremisten die zich nu Al Qaida in de Islamitische Maghreb noemen.
Dat deze verloren Salafisten zich in de uitgestrekte Sahara van noord Mali proberen te heroriënteren en daarbij gebruik maken van het Al Qaida label is geen geheim. Maar dat ze een constant gevaar zouden vormen voor de Malinese democratie in het algemeen en de toeristische route in het bijzonder zou hen te veel eer aan doen. Nadat ze enkele jaren geleden vooral experimenteerden met zelfmoordaanslagen aan de Algerijnse kust hebben ze hun actieradius inderdaad naar het zuiden verlegd. In Mauritanië is vorig jaar een Amerikaans staatsburger vermoord en in Mali (begin dit jaar) een Brit.
Europese reisorganisatoren zullen het de komende weken moeilijk hebben met de noord Mali situatie. Zeker nu het festivalseizoen aanvangt en de reisadviezen van hun overheden wazig blijven. Uiteraard kunnen ze hun klanten niet zomaar de zogenaamde gevarenzone insturen maar laat ons hopen dat duidelijke en genuanceerde informatie klaarheid mag brengen. Mali is natuurlijk veel meer dan enkel de woestijn en waardevolle reisalternatieven zijn er voor het grijpen. Maar laat ons toch maar hopen dat Salif Keita en Habib Koité straks voor een groot publiek mogen spelen, daar bij Timboektoe, en dat de Toearegs wederom kunnen bewijzen dat hun land er één is van peis en vree.
1 Reactie
Ja, vertel mij er wat van. Heb volgens mij nu wel elke Sawadee reiziger aan den telefoon gehad!! Maar de reizen gaan nog steeds door!