Werken in tijden van koorts

Onbehaaglijke pijn in mijn rug deed me mijn laptop dichtklappen en opstaan van mijn stoel. Onmiddellijk nam kippenvel, hard als het oppervlak van een golfbal, bezit van mijn huid. Een vieze kilte plooide zich om me heen. Ik zwijmelde terwijl ik mijn kleren uittrok en ze achteloos de kamer in gooide. Onder drie lagen dekens trok ik me als een foetus bij elkaar. Mijn hoofd – dacht ik – mijn hoofd moet ik beschermen tegen die klote kille koude. Als een tsunami stormde de koorts over me heen. Eerst was er niets, dan was er plots de allesomvattende koude hitte. Ik sloeg in paniek. Ik dacht aan mijn opdracht. Ze zag er uit als een grote kubus van Rubik maar dan anders. Elk vlak was tevens een moederschip. Kleuren proestten eruit om de delen een identiteit te geven. Ik moest ze ordenen, openen, splijten en delen. Het waren landen met vlaggen en muziek. Ik kreeg ze niet uit elkaar, ik zou mislukken in mijn opdracht.

Zwarte vlakken tekenden zich af tegen een muisgrijze achtergrond. Ik herkende de kast en de televisie, de deur en het tafeltje. Ik was terug in mijn hotelkamer. De hallucinatie waarmee ik surfte op de tsunami was verdwenen en de storm van koorts was nu een stevige verhoging. Ik keek op mijn klok en merkte dat het anderhalf uur geleden was dat ik mijn laptop dichtklapte. “Jeezes, wa was da?”

De rest van de nacht balanceerde ik tussen droom en werkelijkheid, hitte en koude, dikke dekens en schrale naaktheid. Ik viel in slaap tijdens de ochtendschemer die opgeluisterd werd door zingende priesters. Enkele uren later werd ik uitgeput wakker, de koorts hevig aanwezig. Malaria was mijn eerste vermoeden.

Geen arts aan huis, meldde het meisje van de receptie, je moet naar de kliniek. Ik zuchtte, steunde, kuchte en kreunde. Geen kruimel bleef over van mijn normale ik. Toch moest ik. Addis Hiwot Hospitaal – het levenscentrum – strompelde ik binnen, angstig op zoek naar een diagnose en genezing. Ik hoopte op malaria daar de kuur snel en afdoend is.

Teleurgesteld. Ook geen tyfus, zei de dokter, waarschijnlijk griep. Uitzieken die handel! Koortsig weer naar mijn hotel. Soep en slapen, en hopen op een ‘morgen gezond weer op’. Hoest en hoofdpijn, soep er uit, rillend lijf, de nacht was een hel.

Werken. De lodge die ik moest verkennen adverteerde een kuuroord te zijn. Ik meldde me niet ziek omdat ik hoopte op een diep bed omgeven door stoombaden en vruchtensappen. Herstellen moest ik, en gauw. Met slappe wenkbrauwen en een leeg lichaam liet ik me naar de spa voeren.

Benauwd geworden door de eucalyptusdampen gaf ik de vruchtensappen over aan de natte tegels. Leeggetankt en afgepeigerd drukte ik me in drie kussens, overladen met de dekens der hemel. Wakker en slapen, ijlen en denken. Klappertandend doorweekte ik het linnen. Er kwam geen einde aan.

Een groep Vlaamse vakantiegangers zou zich overmorgen melden voor een historische rondreis. Je hebt nog zesendertig uur om het uit te zieken, pleitte de hoofdstedelijke agent. Potente antibiotica en andere paardenmiddelen zorgden voor een draaglijke roes afgewisseld met koortsopstoten. “Welkom in Ethiopië mensen, we gaan een reis maken door de tijd,” verkondigde ik high enthousiast in Bole International.

Na elf dagen water en bloed, soep en toast – acterend als antropoloog en ornitholoog – durfde ik weer een stukje vis met witte wijn aan. Mijn wangen raakten mijn gehemelte, maar ik was er door. Nooit enige diagnose. Ook dit is reizen begeleiden! Voor de rest van Ethiopië is ondertussen alweer een catastrofale droogte aangebroken. Ik stop met zeuren.