I Love Lucy

De recente onthullingen in het tijdschrift Science over de vermeende leeftijd van de Ardipithicus Ramidus, waarvan paleontologen in 1992 na Christus een tand vonden in de Afar driehoek in Ethiopië, doen in bepaalde kringen van Lucy Lovers menig wenkbrauw fronsen. Nadat wetenschappers aan het begin van deze eeuw met enkele beenderen als bekken, ledematen, wervels en een schedel van deze mensaap – niet eens een volwaardig Australopethicus – op de proppen kwamen was het hek van de dam en startte men een onderzoek. Met veel bombarie werden vorige week de resultaten bekend gemaakt en sindsdien gelooft de halve wereld (monotheïstische haarklievers en Lucy Lovers niet meegeteld) dat Ardi – het oude kind moet toch ook een leuke naam hebben – met zijn vier komma vier, ruim één miljoen jaar ouder is dan onze Lucy. Toen ik dat hoorde, wist ik onmiddellijk wat ik moest doen!

Ik vloog van Zanzibar via Dar es Salaam naar Addis Abeba, het thuisfront van Lucy. Ongerust over haar gemoedstoestand – ik vermoedde een depressie na deze kwalijke berichten – repte ik me sito presto naar haar huis aan de Entoto Avenue. De bronzen leeuwen en dito keizers in het portaal, die ik in normale tijden graag bewonder, sprintte ik voorbij en daalde terstond de trappen af die naar haar vertrekken leiden. Zonder er veel acht op te slaan passeerde ik de kamers van Chororaphiticus (een hoopje tanden dat de missing link moet uitleggen) en Ardiphiticus Kadabba (die de Afar, opa noemen). Plots hield iets me tegen.

Het was de fel uitgelichte glazen kast van Ardi. Ik wist dat zijn skelet nog in één of ander Amerikaans laboratorium moest liggen. Maar hier, in de duistere kelders van het Nationaal Museum van Addis Abeba, zag ik onder gerichte spotlights, een stukje van zijn kaakbeen met enkele kiezen erin. Het licht van de felle lampen reflecteerde schitterende puntjes in het vernis op het been. Het leken wel oogjes die me erg doordringend aankeken. Een verborgen suppoost achter me, kuchte even in zijn hand en deed me geschrokken opspringen. Toen ik terug naar Ardi’s fossiel keek was de schaduw veranderd. Een sarcastische grijns sierde het kaaksbeen. Onwennig liep ik verder tot bij de deur van Lucy’s kamer.

Voorzichtig trad ik binnen. Hoe zou het met haar zijn? vroeg ik me af. Kan ze deze nieuwe wending wel aan? Sinds de teloorgang van het geloof in Adam en Eva was het steeds zij geweest, die op het podium der voorouders gelauwerd werd. Ze lag er nog. En ze was mooi. Dinknesh, de prachtige, heet ze hier. Ik keek om me heen om me ervan te verzekeren dat ik alleen was met haar. Een suppoost moest ik er nu niet bij hebben. Ik fluisterde zachtjes: “Rustig maar, ’t is ik. Ik wil je iets zeggen. Je moet je niets aantrekken van die hele Ardi hysterie. ’t Is geen Australopethicus, ‘t is een Ramidus , en dan nog één van de robuuste Ardipithicus soort. Het is jij, en jij alleen, die onze grootmoeder is. Is – en blijft.” verzekerde ik haar. Een vlieg (diptera) vloog plots op van het glazen deksel en landde even op mijn oor. In de nanoseconde dat ze daar zat, vertelde ze me genoeg om te weten dat het allemaal wel goed ging met Lucy:

Picture yourself in a boat on a river,
With tangerine trees and marmalade skies.
Somebody calls you, you answer quite slowly,
A girl with kaleidoscope eyes.

Cellophane flowers of yellow and green,
Towering over your head.
Look for the girl with the sun in her eyes,
And she’s gone.

{CHORUS}
Lucy in the sky with diamonds,
Lucy in the sky with diamonds,
Lucy in the sky with diamonds,
Ah… Ah…

Newspaper taxis appear on the shore,
Waiting to take you away.
Climb in the back with your head in the clouds,
And you’re gone.

{CHORUS}

Picture yourself on a train in a station,
With plasticine porters with looking glass ties.
Suddenly someone is there at the turnstile,
The girl with kaleidoscope eyes.

(laatste zes alinea’s zijn van Lennon/McCartney)