Ik lig achteruitgezakt op de voorste passagierszetel van een leeg taximinibusje dat pas vertrekt als het vol is. Af en toe kijk ik op van mijn boek en sla de acties van de slungelachtige jongelui gade die in een luidruchtig crescendo de bestemmingen van de stilstaande voertuigen aankondigen. Het is middag in Arba Minch en broeierig heet op het zanderige busstation. De hitte zorgt voor een zuchtende moedeloosheid bij de roepende tieners. Tussen het schreeuwen door pesten ze jongere wannabe opvolgers door hen in pijnlijke houdgrepen van de grond te heffen. Op het moment dat een collega een repeterende serie dorpsnamen opdreunt of een chauffeur zijn motor start, laten ze hun slachtoffertje in het stof vallen en lossen op hun beurt een sirene van plaatsnamen. “Konso Konso Konso Gato Konso Konso,” schreeuwt de dreadlock naast de open deur terwijl hij een moeilijke blik op mijn boek werpt. Het door hem laten vallen opdondertje kruipt via de chauffeursportier naast me in het busje. “Can I introduce myself,” vraagt ie in verrassend goed Engels. “Mmm, oké,” zeg ik.
“My name is Tesfai en ik ben veertien jaar oud. Ik zit in de negende klas van de Rift Vallei school in Arba Minch. Arba Minch is een goed land. Andere goede landen in Ethiopië zijn Addis Abeba en Awassa. Minder goede landen zijn Konso en Jinka. Slechte landen zijn Turmi en Key Afer. Onze familie is rijk. Dit busje is van mijn vader. Dat daar ook. Wij zijn dus rijk.”
Tijdens een adempauze vraag ik hem naar de andere jonge kids on the block.
“The older boys work voor mijn vader. Die in het rood met zijn zonnebril is een chauffeur. Die met zijn dreads een assistent, hij moet roepen en de deur opendoen. De kleine jongens willen niet naar school. Ze willen iets met auto’s doen. Ze worden gepest door de grote jongens maar hopen snel assistent te worden. Wil jij je nu voorstellen?”
Ik ontwijk tijdelijk zijn vraag door te polsen naar wat hij later wil worden.
“I don’t have to be assistent. Ik word direct chauffeur. Als mijn vader dood gaat krijg ik zijn auto’s. Onze familie is rijk en later ben ik ook rijk. Dit busje is van mijn vader. Dat daar ook. Wij zijn dus rijk. Ik weet nu al hoe je met een auto moet rijden. Je doet dit, dit, dat en dit.”
Hij toont me achtereenvolgens hoe je de ontkoppeling induwt, de sleutel omdraait en de motor start, de versnelling in eerste zet en de handrem ontkracht. De rode met zijn zonnebril steekt zijn kop door het raam en roept iets. Het jochie springt op en lost de ontkoppeling. Het busje schiet vooruit, mijn deur klapt dicht, boek uit het raam en de motor slaat af. Het Konso Konso crescendo houdt op voor Gato Konso. Dreadlock, die iets daarvoor nog prominent aanwezig was in het zichtveld door de voorruit, is plots verdwenen. Ik kijk door het raam en zie hem moeilijk kijkend naast mijn boek liggen. Zijn knie bloedt.
“You introduce yourself now?” hoor ik links van me.
