August 2009

• August 27, 2009 – 10:57 am

  Verwend nest

  Ik lig achteruitgezakt op de voorste passagierszetel van een leeg taximinibusje dat pas vertrekt als het vol is. Af en toe kijk ik op van mijn boek en sla de acties van de slungelachtige jongelui gade die in een luidruchtig crescendo de bestemmingen van de stilstaande voertuigen aankondigen. Het is middag in Arba Minch en broeierig heet op het zanderige busstation. De hitte zorgt voor een zuchtende moedeloosheid bij de roepende tieners. Tussen het schreeuwen door pesten ze jongere wannabe opvolgers door hen in pijnlijke houdgrepen van de grond te heffen. Op het moment dat een collega een repeterende serie dorpsnamen opdreunt of een chauffeur zijn motor start, laten ze hun slachtoffertje in het stof vallen en lossen op hun beurt een sirene van plaatsnamen. “Konso Konso Konso Gato Konso Konso,” schreeuwt de dreadlock naast de open deur terwijl hij een moeilijke blik op mijn boek werpt. Het door hem laten vallen opdondertje kruipt via de chauffeursportier naast me in het busje. “Can I introduce myself,” vraagt ie in verrassend goed Engels. “Mmm, oké,” zeg ik.

  Lees de rest van deze post

  • in: blog
  • onder: Arba Minch, busstation, Ethiopië
  • Comments (0)
• August 27, 2009 – 9:29 am

  Jinka is Parijs

  Of hoe men kan snakken naar water en tomaten

  Jinka, de administratieve hoofdplaats van de South Omo Zone, wordt door tenminste één reisgids voor Ethiopië vergeleken met Parijs. De auteur, met een duidelijk gevoel voor romantiek en een hang naar westerse geneugten, zal deze opmerking waarschijnlijk genoteerd hebben nadat hij of zij na een paar dagen stofhappen in de nabij gelegen Omo Vallei, er zijn eerste douche in dagen mocht meemaken. Het is waar dat Jinka naast zijn benzinepompen, een reeks acceptabele hotels en een bank, er ook nog een zanderige airstrip op nahoudt. De laatste lijndienst vanuit Addis Abeba hield echter enkele jaren geleden op te bestaan. Toen een paar weken terug een collega van me er een gecharterde Cessna liet landen om een gekwetste toerist te repatriëren, bleek dit zo speciaal dat ik een sms-je ontving met de boodschap: vliegtuig geland op strip in Jinka – feest in dorp.

  Lees de rest van deze post

  • in: blog
  • onder: Arba Minch, Jinka, Konso, Turmi
  • Comments (1)
• August 13, 2009 – 5:38 pm

  Hoofdpijn

  Een introductiebrief van het departement dat bevoegd is voor Onderzoek naar het Cultureel Erfgoed, dat heb je nodig – raadde men mij net iets te laat aan. Ik stond op het punt zuidwaarts te vertrekken om mijn research naar het Konso volk aan te vangen en mijn lange arm binnen de overheidsinstanties van Addis Abeba laadde op zijn beurt zijn Landcruiser voor een scoutingtrip in de Ogaden. Geen probleem, vertrek maar, we sturen de brief wel na – luidde het in de bewuste hoofdstedelijke kringen: We zullen de nodige documenten naar het Hoofd van de Hoofdadministratie van de Konso woreda of naar het Hoofd van de Konso Ontwikkelingsdienst of anders naar het Vice Hoofd van de Hoofdadministratie faxen. Geef me een seintje als de elektriciteit raar doet, in dat geval mag je de fax op het kantoor van het Hoofd van de Geneeskundige Dienst verwachten, zij hebben namelijk een generator die het altijd doet.

  Lees de rest van deze post

  • in: blog
  • Comments (0)
• August 5, 2009 – 4:14 pm

  And the winner is …

  COULEUR LOCALE IN KONSO

  De oneffen binnenplaats annex parking van het Edget Hotel in Konso straalt een sfeer uit van het soort clandestiniteit dat je wel eens terugvindt in stoffige grensplaatsjes tussen twee bananenrepublieken. Zwarte rook spugende Isuzu bussen en reeds lang afgeschreven Fiat vrachtwagens draaien er luid toeterend binnen om voor de nacht te parkeren. Hun Amhaarse bestuurders spoelen op het cirkelvormige terras in de schaduw van een lommerrijke ficus het stof weg met een bitter Meta biertje alvorens bij de volslanke tante van de receptie een kamer voor de nacht te bedelen. Mits een beetje overtuigingskracht slapen ze deze nacht in de armen van een tribaal getatoeëerde jonge dame die vanuit de beneden Omo vallei omhoog geklommen is om haar geluk vertaalt in lokale valuta te zoeken. De betonnen cellen rondom het zanderige binnenplein van de afspanning verbergen een houten brits, dito tafeltje en stoel. Achter een verroeste metalen deur bevindt zich een minuscuul badkamertje met druipende douchepijp en lekkende wastafel.

  Lees de rest van deze post

  • in: blog
  • Comments (0)