May 2009

  • May 24, 2009 – 5:19 pm

    Ondertussen op de markt …

    … laat Abdallah zich een veel te duur tafelkleed aansmeren.

    Lees de rest van deze post

  • May 12, 2009 – 5:32 pm

    Leeuwinnenmelk in het Baron Hotel

    Het zijn de kleine details die het hem doen in het oude, ietwat verwaarloosde Baron Hotel in Aleppo. Muggenzifters en mierenneukers zullen het instituut uit 1911 snel afdoen als vergane glorie en hun biezen pakken. Zij raken waarschijnlijk niet vertederd door de grasgroene telefooncentrale bij de receptie, de bestofte flessen sterke drank achter de bar, de bekraste ijzeren plaat van de Duitse Automobiel Vereniging uit 1899 die de voordeur siert of de hotelrekening van Lawrence of Arabia die een ingekaderd plaatsje kreeg in de lounge. Maar ik wel! Voor iemand die immer op zoek is naar fetisjen uit de geschiedenis , is het hotel van de Armeense Mazloumian familie in deze noord Syrische metropool, de parel aan de Levantijnse kroon.

    Mijn hart gaat in galop als ik de presidentiële suite betreed en weet dat de Egyptische president Nasser, de Zweedse koning Gustav Adolf en de Amerikaanse miljardair David Rockefeller hier op verschillende tijdstippen in de afgelopen eeuw hun nachtelijke kwijl op de hoofdkussens lieten druipen. Ik verzink in gepeins als ik op het balkon van kamer 215 sta, waar koning Faisal in 1920 de onafhankelijkheid van Syrië afkondigde en vraag me glimlachend af welke jongeling de nachten van de eerder vernoemde T.E. Lawrence mocht opleuken in kamer 202 tijdens de frequente bezoeken van de Britse officier aan dit hotel. Naast deze klinkende namen verraadt het oude, in leder gebonden gastenboek ook nog retraites van onder andere Charles Lindbergh, Amy Johnson en Theodore Roosevelt. Kicken toch?

    Lees de rest van deze post

  • May 3, 2009 – 12:32 am

    Veel gedoe om niets

    In mijn blog notulen heb ik welgeteld één keertje een schijn van ontevredenheid laten blijken over de bureaucratische last die een frequente grensoverschrijder vaak moet tillen. Een schijn, zeg ik, want ik deed het meer om mijn lezers te informeren dan er daadwerkelijk over te klagen. Mijn blog dient daar niet voor en ik ben geen reiziger die de onbeleefde pretentie heeft zijn gastheren de les te spellen. Trouwens, als je het grootste deel van het jaar in Afrika leeft en werkt, moet je sommige idealen persoonlijk houden en subtiliteit en nuance hoog in het vaandel. Ik frons mijn wenkbrauwen wel eens als een bepaald regime strenge regels uitvaardigt voor inkomende passagiers. Regels, die met iets simpel als hamer, schaar of mes, te omzeilen zijn. Ik frons, wissel van paspoort, glimlach en ga door. Maar vanavond, terwijl de muezzin het avondgebed aankondigt, zwoele lentewind het open raam passeert en rode wijn met dito Marlboro mijn roes bewerkstelligt, struikel ik over iets dat een aanklacht op het world wide web waardig is!

    Lees de rest van deze post