April 2009

• April 30, 2009 – 6:20 pm

  Mall versus Souq

  Toegegeven, een bezoeker aan de Levant – of de Arabische en centraal Aziatische wereld in het algemeen – doet dit niet om zich te vergapen aan glitterende etalages in ultramoderne winkelcentra maar opteert eerder voor wat gezellig geslenter in de vele eeuwenoude bazaars die de regio rijk is. Toch kan een bezoek aan één van de nieuwe shopping malls in de Jordaanse hoofdstad erg fascinerend en interessant zijn. Alleen al door de afwezigheid van horden toeristen en agressieve tapijtverkopers is een anonieme stroll door de 21ste eeuwse versie van de soek een verrijkende ervaring. Winkelcentra zoals de gigantische Mecca Mall representeren evengoed de Jordaanse cultuur als de traditionele bazaars in downtown. Sterker nog: terwijl Jeruzalem, Damascus en Cairo kunnen teren op een eeuwenoude traditie van ambachtslui die hun zelfvervaardigde waren aan de man brengen in de al even oude bazaars, is Amman wat dat betreft een nakomertje.

  Lees de rest van deze post

  • in: blog
  • onder: Amman, bazaar, Cairo, Damascus, Jeruzalem, Jordanie, Mecca Mall, soek, souk
  • Comments (3)
• April 15, 2009 – 9:28 pm

  Amman – een stad naar mijn goesting

  Geen appelen met peren vergelijken, antwoord ik steevast, als iemand weer eens, historisch Damascus, mystiek Jeruzalem of antiek Cairo de hemel in prijst en Amman af doet als repulsively spick-and-span. Deze laatste (Engelse) quote is er eentje van de ‘grote’ travelwriter Paul Theroux, die hiermee alles zei wat ie kon, over de hoofdstad van Jordanië.

  In tegenstelling tot de eerste drie vermelde steden, is Amman een 20^ste eeuwse uitvinding. Tot een dag in 1921, toen Emir Abdullah de locatie uitkoos voor zijn nieuwe hoofdstad, was Amman een onbeduidend boerengat waar Circassische immigranten uit de Kaukasus in peis en vree samenleefden met seminomadische bedoeïenen. In 1948, met de oprichting van de staat Israel, kreeg de stad een eerste golf van Palestijnse vluchtelingen te verwerken. Vluchtelingenopvang zou de story of her life worden. Nadat Israel, tijdens de zesdaagse oorlog, de westoever van de Jordaan bezette, volgde een tweede influx van Palestijnen.

  Het huidige, progressieve imago van Amman, kreeg vorm dankzij de Libanese burgeroorlog die startte in 1975. Tot dan toe, was Beiroet het culturele en intellectuele centrum van de Levant. De komst van internationale instellingen die de vijandigheden in Beiroet ontvluchtten, bracht geld met zich mee en opende de deuren met de Westerse wereld. De vluchtelingenstroom hield echter niet op. Na de inval van Irak in Koeweit in 1990, kreeg de stad te maken met een derde golf Palestijnse immigranten, en de Irakezen begonnen binnen te stromen nadat de coalition of the willing, hun land tussen Tigris en Eufraat bezette in 2003.

  Ik heb een dagje vrij en besluit deze smeltkroes van christenen en moslims, Palestijnen en Jordaniërs, bedoeïenen en stadslui eens van naderbij te bekijken. De archeologische musea en eeuwenoude theaters laat ik voor wat ze zijn, en opteer bewust voor de nieuwe trends. Omdat ik te voet ben en alles traag wil absorberen pik ik de oude wijk Jebel Amman er uit. Prachtige villa’s uit de jaren dertig verschuilen zich hier in citroengaarden, maar ook stijlvolle designshops zijn er door kritische architecten ingeplant in het gerestaureerde straatbeeld.

  Lees de rest van deze post

  • in: blog
  • onder: Amman, Books@Cafe, history of Amman, Jebel Amman, Jordanie, Rainbow Cinema, Rainbow Street, The Bake Shop, Wild Jordan
  • Comments (3)
• April 9, 2009 – 5:11 pm

  De Wereldverzamelaar

  Hoewel ondergetekende zich na de klassieke puberale twijfels tegenwoordig de ratio van de wetenschap onderschrijft, durf ik toch niet ontkennen dat ik af en toe overmand word door een onverklaarbare mystieke ervaring. Een compleet gevoel van gelukzaligheid, dat nog het beste omschreven wordt als spiritueel, zeg maar. De combinatie van factoren, die verantwoordelijk zijn voor ’s mens hoger geluk, lijkt dan even samengesteld te zijn door ‘een grote architect’.

  Enkele dagen – of beter gezegd: nachten – geleden vielen mijn teerlingen weer eens gunstig. De setting was een beschutte kloof tussen de seven pillars of wisdom in de Wadi Rum woestijn. De warme nacht maakte dat ik me gezellig oprolde in een door mijn moeder uit India meegebrachte, zijden lakenzak. Heet gestookte kolen deden af en toe een moeilijk brandbare boomstronk ontvlammen, waardoor schimmen tegen de hoge rotswand achter me de dans inzetten. In de hemelspatie tussen de wolkenkrabbende rotsformaties telde ik zeven sterren. Het was de Grote Beer die als enige mijn deeltje van het heelal vulde. Een zacht kussen zorgde voor het ideale comfort om onder het schijnsel van mijn hoofdlamp een stukje te lezen in het boek waarin ik al een tijd bezig was.

  De totaliteit van deze prachtige nacht deed me echter het leeslicht doven om volledig te kunnen opgaan in mijn beleving. Ik had het boek dat naast me lag even niet nodig en het lampje zou me blind maken. Het gevoel dat me daar en toen overmeesterde, was dat ik terug gekatapulteerd werd in de tijd en een acteur werd in het verhaal dat ik aan het lezen was. Het thema van het boek is de assimilatie met vreemde culturen, geabsorbeerd worden door het onbekende. Het boek heet De Wereldverzamelaar.

  Lees de rest van deze post

  • in: blog, schrijverij
  • onder: Britse rijk, bronnen van de Nijl, De Wereldverzamelaar, hadj, Ilija Trojanow, India, John Hanning Speke, Richard Burton
  • Comments (2)