Ik heb wel vaker met complimenten gegooid als het ging over Nairobi, de hoofdstad van Kenia. Eerdere passages in deze stad met een onterecht besmeurd imago vind je hier en hier. De voorbije weken pendelde ik over Belgische bodem tussen grote steden en provinciale uithoeken. De bedoeling van deze ronde van België hield het midden tussen productief wezen en gezellig doen. Aan het werk kon je me af en toe zien op de vakantiesalons van Antwerpen en Brussel maar vooral als Ethiopië promotor in de culturele centra van plaatsjes als Diest, Wilrijk en Zwijnaarde. Het onvermijdelijke feestgedruis onderging ik en heel wat anderen door: …
… culinair internationaal te gaan, van Thailand over Spanje, weer naar China en terug naar België – zelf achter het fornuis te staan en gasten verrassen met eigen stijl chateau briand of Victoriabaars – café au lait niet als een warme drank maar eerder als een groovy bar begrijpen – VISA kaart aanspreken om spijkerbroek, coole T-shirts en dito jasje aan te schaffen – good old fashioned stagediven in mijn oude stamcafé – het kleine dekentje dat vaak door het salon reist wederom respecteren en gebruiken om beginnende griep en oude katers uit te zweten – toch sterk staan op de vreemdelingenmarkt en er ontbijten met oesters en cava of met mijn pal webdesigner uit eten gaan om de evolutie van deze stek plus andere zaken te bespreken. Maar, aan alle feestjes komt een eind, en ondergetekende bevind zich terug in zijn basiskamp te Nairobi.
Ondanks het feit dat Nairobi sinds enkele weken een miniversie van ground zero heeft (een grote supermarkt in het hart van het commerciële centrum is ontploft) kan ik toch niet anders dan mijn eerder geuite complimenten over deze stad bevestigen. Nairobi is en blijft een zonnig en sexy stadje. Reden temeer om eens eindelijk werk te maken van een officiële verhuis naar hier. Maar eerst een trip per truck door Kenia en Tanzania, langs parken als Samburu, Nakuru en Serengeti. Voor mezelf wordt dit een reis langs oude bekenden. Kennissen die ik niet meer heb gezien sinds het verkiezingsgeweld van eind 2007 – begin 2008. Ik kijk er naar uit!
