2009
-
December 17, 2009 – 1:58 pm
‘Rules & regulations’ in Mali en Ethiopië
Toen een achttal weken geleden in het prefab immigratiekantoortje van Bamako-Senou – de luchtpoort van Mali – door de beambte enkel een vijf dagen visum in mijn paspoort werd gekleefd, was ik niet ongerust. Hoewel ik van plan was minstens zeven weken door het land te reizen werd ik na de actie van de geüniformeerde niet boos. Ik knikte daarentegen amicaal naar de sjofel uitgedoste officier toen deze me mijn paspoort overhandigde en na een hartelijk merci beaucoup schoof ik verder richting de dame van de gezondheidssectie.
Toen ik eergisteren in Bole International – de luchtpoort van Ethiopië – een verblijfsvergunning voor één maand in mijn paspoort zag gestempeld worden, sputterde ik ietwat ingehouden tegen. Op mijn verklaring dat ik minstens voor twee maanden in het land zou zijn, antwoordde de strak in pak gestoken soldaat kortaf, dat ik dat downtown maar moest regelen. Ook mijn opmerking dat ik acht weken in de brousse zou zitten – ver weg van de hoofdstad – deed de veiligheidsagent niet reageren. Zonder opkijken schoof hij het paspoort naar me toe. Geïrriteerd haalde ik mijn bagage op.
-
December 8, 2009 – 12:42 am
Peis, vree, maar ook Al Qaida in Toearegland
Net als elk jaar rond deze tijd herbevestigde enkele weken geleden het Amerikaans ministerie van buitenlandse zaken haar negatief reisadvies voor noord Mali. Ze wil hiermee vooral reizigers waarschuwen die een bezoek aan het woestijnfestival van Essakane op hun programma staan hebben. Amerikaanse inlichtingendiensten menen over genoeg informatie te beschikken om een aanslag van een noord Afrikaanse tak van Al Qaida op bezoekers van het festival nabij de mythische stad Timboektoe zeker niet uit te sluiten. In tegenstelling tot andere jaren volgen enkele West-Europese landen het voorbeeld van de Verenigde Staten en ontraden hun burgers de komende maanden de regio ten noorden van de Niger (incluis Timboektoe) te bezoeken.
Vrijdag jongstleden organiseerde het Malinese ministerie van toerisme een meeting met de pers en enkele hoofdstedelijke touroperators in Bamako waar het de aanwezigen trachtte te overtuigen van de onzin van dergelijke maatregelen. De Malinese overheid meent dat het zogenaamde Al Qaida gevaar zwaar overdreven is en dat ze absoluut in staat is de veiligheid van haar inwoners en bezoekers aan de regio te verzekeren. De organisatoren van het bewuste muziekfestival denken er dan ook niet aan de woestijnhappening te schrappen, maar overwegen wel het dichter bij de stad te laten doorgaan. Het ministerie kondigde een perscampagne aan waarmee het haar standpunt wereldkundig wil maken.
-
November 30, 2009 – 9:34 pm
Dogon maskerdans in beeld
Als de trommelaars beginnen te spelen komen de dansers vanuit de brousse omheen het dorp het plein opgelopen. De dansmeester roept in het sigi so – een geheime taal waarin de maskers met elkaar communiceren – de verschillende maskers op. Elk masker danst de voor hem karakteristieke rol.
-
November 24, 2009 – 11:36 pm
Teriya Bugu – een paradijs in Mali
Hoewel nieuwssites als AfrikaNieuws hun uiterste best doen om een positief verhaal uit Afrika te brengen, zijn het toch nog steeds de hongersnoden, oorlogen en corrupte overheden die het onderwerp van het gros van de berichten in de conventionele media bepalen, en aldus het beeld vormen dat de meeste Europeanen van het continent en haar inwoners hebben.
Om het alomtegenwoordige pessimisme over Afrika enigszins te verminderen is het noodzakelijk dat over het continent zwervende burgerjournalisten – onbelemmerd door winstoogmerken en onafhankelijk van redactiechefs – elke kans grijpen om een positieve tegenwind te laten waaien door de lichtpuntjes die ze op hun tochten tegenkomen te filmen, fotograferen of beschrijven, en te publiceren.
Met deze stelling in gedachte zette ik me enkele minuten geleden aan mijn tijdelijke schrijftafel in Bandiagara om het gelukkig makende verhaal van Teriya Bugu te noteren. Al was het maar om de opmerking die één van mijn gasten zo mooi formuleerde – dat een geëxcommuniceerde priester een aards paradijsje kan verwezenlijken in deze harde omgeving, heeft toch wel een erg grote symbolische waarde – kracht bij te zetten.
-
November 18, 2009 – 12:38 am
De wandelaar – deel 1 – Talking Tuareg
De zandduinen langsheen de Niger nodigen niet allemaal uit tot kamperen. Velen zijn bezaaid met cramcram (cenchrus biflorus); een plant waarvan de zaden als volhardende klittenband aan je schoeisel, kleren en huid blijven plakken. De weerbarstige granen uit je vel trekken, brengt onvermijdelijk gejank en gejammer met zich mee. West-Afrikaanse nomaden als Peul en Toeareg mijden de met cramcram gecontamineerde zandvlaktes en kiezen fijn zand zonder struiken om hun bivak op te slaan. Zo ook de wandelaar. Hij is varend over de stroom onderweg naar Timboektoe. Hij heeft zijn tent opgerold en neemt afscheid van de spierwitte zandheuvel die hem een rustige nacht heeft gegund.
De zon kristalliseert boven het verre einder. Geiten mekkeren op de vlakte achter de duinen. Twee Fulani jongens verschijnen bovenop de duinrug. Hun groene, met gouddraad doorweven gewaden wapperen in de ochtendwind. Stok in de hand – mes aan de riem. Nieuwsgierig naar de boot met blanken hebben ze hun geitenkudde achtergelaten. Ze lachen verlegen en zwaaien een afscheid dat de rest van de dag hun gespreksonderwerp zal zijn. Als de pinasse van wal steekt keren de geitenhoeders zich naar hun kudde. In het midden van de rivier buigt onze schuit noordwaarts. De jongens draaien zich nog eenmaal om. Van op het hoogste punt zwaaien ze een laatste keer, synchroon als broers.
-
November 9, 2009 – 10:59 pm
De wandelaar – voorwoord
De wandelaar trekt langsheen de Falaise de Bandiagara. De zon brandt; ze geselt de wandelaar met haar verzengende kracht. Dogon boeren met katoenen vouwhoedjes op het hoofd betreden en verlaten het theater van de zinderende luchtspiegelingen dat de wandelaar ver voor zich ontwaart. Het gelach van de kinderen en het gebalk van de ezels lijken geluiden uit een surreële wereld waarin geen plaats is voor het achtergrondgeruis van de echte. De wandelaar loopt en loopt. Af en toe groet hij een gierstvijzelende vrouw of een oude man die om kolanoten vraagt. Als hij weer alleen verder loopt, glijdt de wandelaar in een meditatieve status waarin dagdromen spelen. Hij wil nooit stoppen met verder gaan; elke nacht een ander bed; volledige rust is de dood; inwendig brandende zwerfkoorts; solvitur ambulando.
-
November 2, 2009 – 6:00 pm
Onderweg naar Timboektoe
Vanuit de Malinese hoofdstad Bamako is uw dienaar wederom begonnen aan een tocht langsheen de uitgestrekte binnenlandse delta van de Niger. Uiteraard mag een bezoek aan de maandagmarkt van Djenné hierbij niet ontbreken, staat er een zesdaagse trekking door de Dogon Vallei op het programma en zal het legendarische Timboektoe uiteindelijk bereikt worden na een driedaagse pinasse trip over de machtige stroom. Bon voyage!
-
October 22, 2009 – 9:17 pm
Werken in tijden van koorts
Onbehaaglijke pijn in mijn rug deed me mijn laptop dichtklappen en opstaan van mijn stoel. Onmiddellijk nam kippenvel, hard als het oppervlak van een golfbal, bezit van mijn huid. Een vieze kilte plooide zich om me heen. Ik zwijmelde terwijl ik mijn kleren uittrok en ze achteloos de kamer in gooide. Onder drie lagen dekens trok ik me als een foetus bij elkaar. Mijn hoofd – dacht ik – mijn hoofd moet ik beschermen tegen die klote kille koude. Als een tsunami stormde de koorts over me heen. Eerst was er niets, dan was er plots de allesomvattende koude hitte. Ik sloeg in paniek. Ik dacht aan mijn opdracht. Ze zag er uit als een grote kubus van Rubik maar dan anders. Elk vlak was tevens een moederschip. Kleuren proestten eruit om de delen een identiteit te geven. Ik moest ze ordenen, openen, splijten en delen. Het waren landen met vlaggen en muziek. Ik kreeg ze niet uit elkaar, ik zou mislukken in mijn opdracht.
-
October 9, 2009 – 5:28 pm
Konso Museum doet deuren open
Op 14 december aanstaande zal in het zuid Ethiopische plaatsje Karat-Konso het langverwachte Konso Museum ingehuldigd worden. Dit museum, dat in eerste instantie een thuis zal worden voor de honderden door de politie geconfisqueerde houten totems, die voor ze gestolen werden, de graven van helden en chefs sierden, is een samenwerkingsproject van de lokale administratie en de Franse ambassade in Addis Abeba.
About Frank Janssens
Welcome, I am Frank Janssens, tour operator in Madagascar, tour guide in Africa & the Middle East, copywriter and photographer!
More about meReizen naar Madagaskar
Plan je een reis naar Madagaskar?
Met meer dan 10 jaar ervaring en een sterk onderbouwd netwerk van Antsiranana tot Toliara, ontwerp ik uw droomreis op uw maat!
Meer over reizen naar Madagaskar