Het dagboek van een jonge Afrika reiziger

De laatste dagen in Nairobi heb ik bewust steeds briefjes van duizend shilling uitgegeven. Zelfs voor een cappuccino van honderd twintig. Ik wilde namelijk wisselgeld, small change. Dit omdat deze kleine nominaties straks in het verloren noorden van Kenia, letterlijk en figuurlijk geld waard zullen zijn. Vanaf je de hoofdstad verlaat, decimeren de prijzen. Een biertje zakt van tweehonderd vijftig naar negentig, een kilo bananen koop je langs de weg voor twintig shilling, wat hetzelfde in eurocent betekent. In Marsabit aankomen met een duizendje is als met een briefje van tweehonderd euro betalen voor je ochtendkrant. Onmogelijk dus. Deze wetenschap heet ervaring. Ervaring had me ook moeten doen kiezen voor dat vliegtuigticket dat mijn baas me enkele dagen geleden nog aanbood om van Nairobi naar Addis Abeba te vliegen. Ondergetekende wilde hier echter niet van weten en besloot – net als twintig jaar geleden – met het openbaar vervoer noordwaarts te reizen.

Naro Moru – 4 december 1988 – 82 Lodge

(…) Juist in Naro Moru aangekomen. Deze morgen om 9:45 vertokken in Nairobi in een stampvol geladen ‘bakkersautootje’. Matatu, heet dat ding hier. Mijn hotelletje in Nairobi moest ik 239 Keniaanse Shilling (Ksh) betalen (520 Belgische Frank, veel dus). Het busje tot hier tot hier kostte me 140 Ksh. Ik weet zeker dat ik toch weer in ’t zak ben gezet. De trip duurde drieënhalf uur. Geradbraakt kroop ik uit het bestelwagentje. Naro Moru is een dorpje opgetrokken uit betonnen huisjes en metaalplaten keten. Ik heb me ingecheckt in een lokaal hostelletje met de naam 82 Lodge. Ik wilde liever in de Naro Moru River Lodge zitten (omdat zij adverteren met: the Base for Climbing Mount Kenya) maar vond het onbetaalbaar. Mount Kenya is van hieruit niet goed te zien want omhuld met wolken. Ik hoop alléén de berg te beklimmen maar vermoed dat dat niet mag. Op dit moment zit ik op het dakterras van mijn logement een Tusker Export Lager te drinken en deze notities op te schrijven. (…)

Nanyuki – 4 december 2008 – The Equator Chalet

Terwijl het twintig jaar geleden vooral bakkersautootjes van het type Renault Express waren die dienst deden als matatu, zijn het tegenwoordig Nissan of Toyota minibusjes. Ontelbare verkeersongevallen en grootscheepse fraudepraktijken binnen de matatubusiness hebben gezorgd voor een strengere wetgeving inzake deze manier van openbaar vervoer. Er mogen maximum 14 passagiers mee die ieder op een officiële zitplaats moeten. Gedaan ook met de rijdende soundstations waar de boemboem Johnny wagens uit provinciaal Vlaanderen en Nederland een puntje aan konden zuigen. De enige imagoprofilering die nog toegelaten wordt is aan de hand van stickers of geschilderde slogans duidelijk maken van welke Engelse voetbalclub je supporter bent en welk merk van religie je aanhangt. Het blijft uiteraard nog steeds wel kruipen en wroeten eer je op je plaats zit maar dat heeft vaak meer te maken met de supersize van sommige Keniaanse dames en de hoeveelheid aan bagage die ze meesleuren. Uiteindelijk werd de strenge wet toch weer met de voeten getreden in het busje dat mij vanochtend van Nairobi tot Nanyuki vervoerde. Kids gingen op schoot en op de vrijgekomen plaatsen werd een mega reservewiel voor een bus geforceerd. “Moet ergens onderweg gedropt worden”, hoor ik de chauffeur mompelen.

Naro Moru – 4 december 1988 – 82 Lodge

(…) Enkele uren later: Ik heb net op het dakterras kennisgemaakt met Lawrence, een berggids op Mount Kenya. Met hem heb ik onderhandeld over een beklimming van de berg. Hij ziet er betrouwbaar uit. We zullen morgen om 8u vertrekken met een auto tot aan de parkpoort (auto: 400 Ksh) en vandaar zal hij me gidsen tot Point Lenana (75 Ksh per dag). Als ik eenmaal boven ben en zin heb om de pieken Nelion en Batian te beklimmen kan ik me daar bij een groep alpinisten voegen. De laatste twee uur heb ik dus tussen pot en pint met Lawrence en een paar van zijn vrienden aan ’t converseren geweest. ’t Was wel plezant.

Nanyuki – 4 december 2008 – The Equator Chalet

Eens onderweg, dommelt bijna iedereen in slaap. Ik hang door een open raampje en zie de hectische chaos van de hoofdstad langzaam oplossen tot de sereniteit van het platteland. We rijden over de erg vruchtbare centrale hooglanden. De akkers staan er vol, groen en sappig bij. De lokale boeren houden zich hier graag bezig met koffie, maïs en bananen. Grotere tuinbouwbedrijven focussen zich op de door Nederland geïmporteerde bloementeelt terwijl multinationals als Del Monte op sommige plaatsen het landschap herschapen tot een oceaan van ananas. Veel van wat ik om me heen zie duidt op rijkdom: Een strakke asfaltweg met weinig potholes, met zorg aangelegde plantsoentjes, elektriciteitstations en hoogspanningsmasten. De verscheidenheid aan kerken is enorm: Redeemed Gospel Church, St. Paul Kibingoti Catholic Parish en Kingdom Hall of Jehovah’s Witnesses zijn maar enkele van de gebedshuizen die we tegenkomen. De koffie en bananen op het veld maken plaats voor uitgestrekte eucalyptus plantages en mangogaarden. In de omgeving van Naro Moru verdwijnt alle landbouw en vormen graasweiden voor melkvee, omheind met prikkeldraad, het decor. Een groot zuivelverwerkend bedrijf toont aan waarom. Als we Naro Moru door rijden neurie ik zachtjes de eerste zinnen van Sgt. Peppers Lonely Heartsclub Band terwijl ik naar de met wolken omsluierde berg kijk. Mijn doel is echter drieëntwintig kilometer verder in het plaatsje Nanyuki waar ik een afspraak heb voor een interview in verband met de aanleg van de A2 tussen Isiolo en Moyale. We steken de evenaar over en rijden Nanyuki binnen. Nadat we het mega reservewiel weer uit de matatu forceerden, weigert de kofferdeur dienst. Ik vloek binnensmonds maar al snel herstelt een mecanicien het euvel en mijn duffelbag mocht eruit. Met mijn bagage op mijn bult wandel ik naar The Equator Chalet.