It was twenty years ago today

Vandaag, twee december 2008, is het exact twintig jaar geleden dat ik mijn eerste sporen achterliet op het rode zand van Afrika. Om dat heuglijke feit bescheiden doch beslist in de verf te zetten wil ik van op de plaats van mijn eerste Afrikaanse wapenfeiten (Mount Kenya regio) een reis maken tot in het land dat als één der laatste mijn onverdeelde aandacht trok: Ethiopië. Per openbaar vervoer (in zoverre dat bestaat) zal ik van Nairobi noordwaarts naar Addis Abeba reizen maar ik zal mijn focus vooral richten op het stuk Nanyuki (voet Mount Kenya) tot Moyale (grens Kenia – Ethiopië).

Deze noord Keniaanse piste die even voorbij Nanyuki in het plaatsje Isiolo begint staat bij menig overlander bekend als de slechtste weg van Afrika (andere koosnaampjes voor deze beruchte weg volgen later). Dit legendarische statuut heeft hij niet enkel te danken aan het feit dat elk voertuig na de grote trek zuidwaarts in Nairobi de garage binnenloopt maar ook vanwege de onvermijdelijke vermindering in reismotivatie bij de bestuurder. Het is tevens de route waarover nooit enige vorm van openbaar vervoer bestond. Vrachtwagens met goederen wachtten steevast op een door gewapende militie begeleid konvooi om de tocht te wagen. Doch, niet voor lang meer. De lokale gemeenschappen zijn het beu en sturen buurtpatrouilles de weg op om zero tolerance controle te houden. Mede hierdoor is een Chinese wegenbouwgigant begonnen met aan de weg te timmeren en is het einde van compleet los gedaverde terreinwagens, afwezigheid van openbaar vervoer en twijfels over met kalashnikovs dreigende struikrovers nabij. Reden te meer om nog eens een laatste keer de uitdaging met het wasbord aan te gaan, dacht ik zo.

Om de onvermijdelijke pijn onder mijn zitvlees af en toe te verzachten zal ik hier en daar de matatu, bus of vrachtwagen tijdelijk verlaten. Tevens hoop ik mezelf daardoor de kans te geven om door middel van interviews, getuigenissen en foto-shoots, een portret te schetsen van een weg die binnenkort niet meer hetzelfde zal zijn. Mijn hoop is straks een reportage af te leveren over een fenomeen waar Afrika reizigers met enige nostalgie zullen over terugpeinzen maar tegelijkertijd beseffen dat zonder deze vooruitgang de volkeren van Lost Kenya nog langer verloren zullen blijven. Geïnteresseerde media kunnen zich melden via de contact-link op deze site. De lezers van deze blog houd ik, indien mogelijk, bij tijd en wijlen op de hoogte van mijn wedervaren.