Moleskine

Alsof voodoo ermee te maken had werd ik net tijdens de laatste weken voor de lancering van mijn eerste eigen dot com onvrijwillig veroordeeld tot een maand zonder laptop. Noodgedwongen keerde ik daarom terug naar het toch wel gezellige en lekker ouderwetse gebruik van stylo en notaboekje. Toeval wil dat ik enkele maanden geleden tijdens mijn laatste bezoek aan geboortegrond Herentals me door meneer De Peuter van de gelijknamige papierwinkel aldaar liet verleiden tot de aanschaf van een heus Moleskine notaboekje.

Dit klein zwart notaboekje, met zijn typische afgeronde hoeken, elastische binder en uitklapbaar binnenzakje leerde ik kennen toen ik vele jaren geleden ‘The Songlines’ van Bruce Chatwin las. Hierin verhaalt de gevierde schrijver zijn relatie met het tot dan toe naamloze schrijfblok en doopte het ‘Moleskine’. Ik las ‘The Songlines’ echter pas in 1995 toen de originele fabrikant, een boekbinder uit Tours, al meer dan tien jaar gestopt was met de productie van het kleinood.

Het verhaal gaat dat Chatwin in allerijl naar zijn Parijse leverancier afzakte, hem de historische woorden “Le vrai Moleskine n’est plus” in de mond legde en vervolgens zijn hele stock alsook alle andere Moleskine’s die hij vinden kon opkocht. In 1998 lanceerde een Milanese uitgever het legendarische notaboekje waarin voorheen artiesten als Van Gogh, Picasso en Hemingway hun creativiteit uittoetsten opnieuw en nu onder de geregistreerde naam Moleskine. Net zoals Chatwin het noemde. Het Italiaanse bedrijf marketeert het als een onmisbare analoge aanvulling op de mobiele technologie en waagt het zelfs te beweren dat met dit fysieke object de kunst van het notities nemen nieuwe weerklank zal vinden op het wereldwijde web en al haar communities.

Sinds ik de trotste bezitter ben van een ‘nouveau vrai’ Moleskine rustte het notaboekje echter diep onderaan in mijn duffelzak. De keren dat ik het bovenhaalde om er toch wat in te noteren kon je op een hand tellen. Tot vandaag. Gewapend met een BIC Velocity en mijn eerste exemplaar van de legendarische Moleskine ga ik de uitdaging aan de lezers van deze blog regelmatig een bloemstukje uit Afrika te sturen. Als ik straks mijn nieuwe electronische versie heb hoop ik dat het, zoals de huidige fabrikant graag verkondigt, een onmisbare aanvulling mag worden.

PS: Naast ‘The Songlines’ lees ook zeker ‘In Patagonia’ van B. Chatwin. een heerlijk boekje dat me ooit tot het diepste zuiden van Zuid Amerika bracht.