Mijn relatie met het tropische eiland Zanzibar was eigenlijk nooit echt optimaal. Terwijl ik mainland Tanzania tot een van mijn favoriete plekken op deze aardkloot beschouw kon hun bounty appendix me niet of nauwelijks bekoren. In een kritische en humeurige bui plachtte ik in navolging van Dr. Livingstone het vuil vlekje voor de kust van Oost Afrika wel eens Stinkibar te noemen.
Vorig jaar rond deze tijd raakte de spreekwoordelijke emmer vol toen uit mijn kamer in een down town Stown Town hotel mijn opgespaarde fooi van de laatste maanden werd ontvreemd. Ik steigerde even maar – zoals dat gaat bij vervangbare cash – vergat ik het verlies snel en zeurde er verder niet over.
Eergisteren liep diezelfde emmer echter over. Tijdens een minuut onoplettendheid van ondergetekende werd mijn dierbare Mac Power Book meegegritst van op een stoel in een respectabel barretje net buiten de oude stad. Een snelle reactie door de aanwezige bewakers er terstond op te attenderen draaide op niets uit. Opgelost, foetsjie, gone forever. Het electronische notaboekje dat eerst een gadget voor me was veranderde snel in een werkpaard dat mijn stukjes verwerkte, foto’s bewerkte, lectures en briefings voorbereidde en reizen ontwerpte. Het zilveren kleinnood werd al gauw een onmisbare reispartner maar was nu weg. Ik vloekte de wereld bij elkaar en wenste Allah en klein Pierke een erg traag branden in hel toe. Niets aan te doen. Mijn Apple was weg en wilde ik verder gaan met stukjes tikken moest ik een nieuwe plukken.
Vanochtend racete ik na een routine visumbezoekje aan het Malagasische consulaat in Nairobi naar het Sarit Centre in Westland waar ik een Apple gaard vermoedde. En YES! Weliswaar geen Macintosh in stock, bestellen kon ik wel. Likkebaardend tokkelde ik wat op de toonzaalmodellen van de Mac Book en haar respectievelijke Pro en Air varianten. Vanwege haar klein formaat en respectabele prijs ging mijn voorkeur snel uit naar een gitzwarte Mac Book. Over een kleine maand, na mijn aanstaande trip op Madagaskar, mag ik het bestelde goed ophalen.
Ik straalde toen mijn exvriendinnetje uit Samburu land me opzocht voor een middagkoffie. “What’s with you? So happy to see me?”, grinnikte ze me toe. Ikke: “Eh, ja natuurlijk, maar ook omdat ik net een nieuwe Apple heb gekocht.” Mijn ex, nooit om een dubbelzinnige zinsnede verlegen: “Laat ons dan maar hopen dat het geen verboden noch giftige vrucht is.” Ik glimlachte zuur en trok onmiddellijk de uitgesproken fatwa uit alinea drie van dit stukje
